Blog

Blogsเขียนบทความใหม่ http://www.tairomdham.net/image/post/Thankyou.pngThank you แทนคำขอบคุณ PM เขียนจดมายส่วนตัว

แสดงกระทู้

This section allows you to view all posts made by this member. Note that you can only see posts made in areas you currently have access to.


Messages - มดเอ๊กซ

หน้า: [1] 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 ... 655
1






 

สะพานมีชีวิต เกิดจากรากไม้และเถาวัลย์..เป็นวิธีสร้างสะพานจากภูมิปัญญาท้องถิ่นของชาวเขาในอินเดีย

India’s Amazing Tree Bridges Are Made of Living Roots and Vines! Root Bridges

หลายๆหมู่บ้านในแถบ Meghalaya ประเทศอินเดีย ได้สร้างสะพานที่มีเทคนิคพิเศษโดยใช้การสร้างสรรค์จากธรรมชาติล้วนๆ หรือจะพูดให้ชัดก็ต้องบอกว่า พวกเขาปลูกสะพานขึ้นมานั่นเอง!
โดยใช้รากของต้น Ficus elastica (หรือ rubber fig tree) ชาวบ้านจะช่วยกันถักสานสะพานที่มีชีวิตนี้ขึ้นจากรากของต้นไม้ ซึ่งเป็นวิธีที่ตกทอดกันมากว่า 500ปี งานชิ้นนี้ เป็นตัวอย่างที่ไม่ธรรมดาจริงๆสำหรับสถาปัตยกรรมที่มีชีวิต และยังเป็นบทเรียนแห่งความอดทน เพราะต้องใช้เวลาในสร้างนานถึง 15 ปี แต่ก็คุ้มค่า เพราะมันอยู่ได้ยาวนาน ยิ่งเวลาผ่านไปนาน มันก็ยิ่งเติบโตแข็งแรงมากขึ้น สะพานบางแห่งมีความยาวมากกว่า 100 ฟุต สามารถรับน้ำหนัก คนบนสะพานได้คราวละมากถึง50คน หรือมากกว่า เลย ทีเดียว

เมือง Cherrapunji ในแถบภูเขา the Khasi Hills. เป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องปริมาณฝนตก จนได้รับการบันทึกว่ามีฝนตกชุกที่สุดในโลก มากกว่า 75ฟุตต่อปี และด้วยสภาพอากาศฝนตกชุกแบบนี้เองที่ต้น rubber fig เติบโตได้อย่างดี ต้นไม้ชนิดนี้ จะมีระบบรากชั้น2ที่เติบโตอยู่เหนือพื้นดิน และช่วยให้ต้นไม้เติบโตขึ้นไปตามแนวราก ชาว Khasis ได้เรียนรู้วิธีในการใช้รากของต้น rubber fig สานเป็นสะพานที่มีชีวิต และแข็งแรง เพื่อใช้ในการข้ามแม่น้ำ ลำธาร ตั้งแต่อดีตกาลนานมาแล้ว โดยพวกเขาจะใช้ลำต้นของต้น betul nut เพื่อกำหนดทิศทางรากของต้น rubber fig อีกที รากจะเลื้อยพันไปตามลำต้น และข้ามแม่น้ำ จนไปลงดินในอีกฟากฝั่งของแม่น้ำ ..นี่ละ..พลังอันยิ่งใหญ่ที่มีอยู่ในธรรมชาติ.. และมนุษย์ก็ฉลาดท่ีนำเอามันมาใช้ให้เกิดประโยชน์ ช่างน่าทึ่งจริงๆ

รูปฟอร์มของสะพานก็สวยงาม ไม่มีซ้ำกัน สมกับธรรมชาติสร้างให้จริงๆ…ขอคารวะทั้งชนเผ่าKhasis และธรรมชาติ ผู้สร้างที่ยิ่งใหญ่!

จาก https://www.iurban.in.th/greenery/root-bridges/

2


#ไลท์เวิคเกอร์11ประเภท, #แบบไหนกันที่เป็นตัวคุณ ?
จาก : http://www.spiritualunite.com/articles/the-11-types-of-lightworkers-which-one-are-you/
แปลและเรียบเรียงโดย : MoreTung LightWorker

+++ขณะที่คุณรู้สึกเหมือนว่ากำลังถูกเรียกร้องให้ช่วยเหลือดูแลและชี้นำผู้คนรอบๆตัวคุณ, วาระการเป็นไลท์เวิคเกอร์อาจเป็นพันธกิจที่ทำให้คุณลังเลใจว่าจะเลือกรับไว้หรือทิ้งมันไปดี.
+++หน้าที่นี้อาจนำไปสู่การพัฒนาเชิงจิตวิญญาณเฉพาะตัวในยุคแห่งพลังงานใหม่, การถ่ายทอดความรู้เชิงจิตวิญญาณแก่ผู้ชมมากมาย, การเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างแรงบันดาลใจให้กับกลุ่มชนที่หลายหลาก.

+++ขณะที่ไลท์เวิคเกอร์บางคนอาจใช้พรสรรค์เหล่านี้กับสาธารณชน, แต่ก็ยังมีไลท์เวิคเกอร์อีกหลายคนเช่นกันเลือกที่จะช่วยเหลือจากเบื้องหลัง, มีลักษณะเฉพาะตัวที่แตกต่างกันมากมายในความเป็นไลท์เวิคเกอร์ที่ทำหน้าที่รอบๆตัวเราในทุกๆวัน, การช่วยเหลือผู้คน และการนำพาสันติภาพไปสู่สถานการณ์ที่พวกเขาต้องเผชิญเป็นบางส่วนของวิถีชีวิต, มีไลท์เวิคเกอร์หลายคนที่ใช้ชีวิตเงียบๆแบบ “ธรรมดา” ซึ่งอาจทำงานในหน่วยงานทั่วไป, อาศัยอยู่ใกล้ๆเป็นเพื่อนคุณ, และขับขี่ยานยนต์อันสุดแสนธรรมดา.

+++คุณไม่จำเป็นต้องเป็นสปอร์ตไลท์ที่นำพาแสงสว่างแห่งพลังงานขั้วบวกไปสู่โลกรอบตัวคุณ, เพราะว่านั่นอาจไม่ใช่สิ่งที่ช่วยแบ่งเบาภาระในการเดินทางไปสู่เป้าหมายใดๆของตัวคุณ, 11 ประเภทต่อไปนี้เป็นพันธกิจสำคัญของไลท์เวิคเกอร์ที่ต้องสวมบทบาท

+++ นี่เป็นสิ่งสำคัญที่ช่วยนำทางให้ไลท์เวิคเกอร์ค้นพบตัวตนของและบทบาทสำคัญที่อาจเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา, โดยทั่วไปแล้ว, นี่คือสิ่งที่ช่วยระบุตัวตนที่แท้จริงและเส้นทางทางจิตวิญญาณ, จงเชื่อมั่นในสังหรณ์หยั่งรู้ของคุณและปล่อยให้เสียงแห่งจิตวิญญาณภายในนำทาง, แล้วคุณจะได้พบแนวทางที่ดีที่สุดในการใช้พรสวรรค์ที่คุณมีเพื่อช่วยเหลือและชี้นำผู้คนรอบๆตัวคุณ

1. #ผู้แสดงเส้นทาง (Wayshowers)
+++ผู้แสดงเส้นทางค้นพบสันติภาพภายในจิต, และมีการใช้ชีวิตของเขาเพื่อให้เป็นตัวอย่างแก่คนอื่นๆ ผู้ซึ่งอยากจะมีก้าวเดินตามในแบบของพวกเขาเอง, แต่ผู้แสดงเส้นทางอาจไม่ค่อยที่จะกระตือรือร้นในการสอนหรือถ่ายทอดพรสวรรค์ของเขาเท่าไหร่นัก, เพราะเพียงแค่การเป็นตัวของตัวเองในแบบของพวกเขา, ก้าวเดินต่อไปในเส้นทางแห่งจิตวิญญาณที่พวกเขาช่วยเหลือและนำพาสันติภาพมาสู่ผู้ติดตาม, นั่นก็ถือเป็นการทำตัวเป็นแบบอย่างให้ผู้ติดตามได้เรียนรู้แล้ว.

2. #ผู้เยียวยา (Healers)
+++ มีการเยียวยาหลากหลายรูปแบบ, และนั่นก็ไม่สามารถจำกัดลักษณะเฉพาะของการเป็นผู้เยียวยาไว้เพียงรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง, ด้วยความมานะพยายามของพวกเขาที่จะช่วยเยียวยาจิตวิญญาณและดูแลความเป็นอยู่ของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดมวล ตั้งแต่มนุษย์ปุถุชน, สรรพสัตว์น้อยใหญ่, ไปจนถึงต้นไม้ใบหญ้า, พวกเขาอาจค้นพบตัวตนผ่านเสียงที่ร้องบอกให้มุ่งสนใจไปยังการเยียวยาทางจิตใจ, ทางอารมณ์, ทางร่างกาย หรือแม้แต่ทางจิตวิญญาณ, ความสามารถเฉพาะตัวเหล่านี้ช่วยให้เขาตระหนักถึงของลำดับในการเยียวยา ซึ่งควรรักษาตนเองก่อนแล้วจึงค่อยแบ่งปันพรสวรรค์นี้ในการช่วยเหลือผู้อื่น

3. #ผู้ส่งสาสน์ (Messengers)
+++ผู้ส่งสาสน์มักได้รับการชี้นำจากจิตวิญญาณในอาณาจักรต่างๆ,  การทำงานของเขาเป็นการถ่ายทอดข้อความเหล่านี้ไปสู่มวลมนุษย์, วิธีการถ่ายทอดข้อความของพวกเขาอาจแตกต่างกันไปตามสื่อที่พวกเขาเลือกใช้, ซึ่งอาจจะเป็นเว็บบล็อก, การเขียนบทความ, การพูดในที่สาธารณะ, หรือแม้กระทั่งยูทูป. ไม่ว่าเขาจะเลือกช่องทางไหนในการถ่ายทอดส่งต่อข้อความก็ตาม, ข้อความของพวกเขาก็เป็นส่วนสำคัญที่ช่วยให้ผู้ที่ฟังได้ก้าวไปสู่กระบวนการตื่นรู้ทางจิตวิญญาณ.

4. #ผู้ทำงานในโลกความฝัน (Dreamers)
+++ไลท์เวิคเกอร์ผู้ทำงานในโลกแห่งความฝันนั้นสามารถเชื่อมต่อกับกระแสมิติต่างๆเพื่อเรียนรู้ประสบการณ์ต่างๆผ่านทางความฝัน. พวกเขามีความเข้าใจและสามารถอธิบายความหมายของรูปลักษณ์ที่หลากหลายซึ่งผ่านเข้ามาให้พบเห็นในความฝันของพวกเขา, การวิเคราะห์ว่าสิ่งต่างๆมีความหมายอย่างไรต่อพวกเขา, และสิ่งนั้นส่งผลเช่นไรต่อสถานการณ์ที่พวกเขาเผชิญอยู่ในช่วงเวลาแห่งความจริง, ในขณะที่ฝัน พวกเขาสามารถติดต่อกับจิตเบื้องบนอันสูงส่งของตัวเอาเองได้, รวมไปถึงการนำข้อความจากเหล่าทูตสวรรค์, ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเขารู้สึกว่าสมควรต้องรับรู้เพื่อใช้ในการก้าวเดินสู่เส้นทางแห่งจิตวิญญาณ.

5. #ผู้พิทักษ์แสงแห่งพระเป็นเจ้า (Divine Light Keepers)
+++ผู้พิทักษ์แสงแห่งพระเป็นเจ้ามีบทบาทที่สำคัญมาก, นั่นคือภารกิจที่ยิ่งใหญ่ของการนำพาแสงสว่างไปสู่มวลมนุษย์, ในช่วงเวลาที่โลกเกิดปัญหารุมเร้ามากมาย, ความสามารถเฉพาะตัวเหล่านี้จะช่วยนำพวกเขาไปสู่การแบ่งปันแสงสว่างให้ปรากฏขึ้นมา, ยกระดับจิตใจของมวลมนุษย์ และแก้ไขความโกลาหลปั่นป่วนที่เกิดขึ้นรอบๆตัวเรา, พวกเขามีส่วนร่วมในการเป็นแกนนำสนับสนุนในวาระการคัดกรองมนุษย์ให้ก้าวสู่โลกใหม่อันเปี่ยมไปด้วยสันติเสริภาพ.
 
6. #ผู้พยากรณ์, #ผู้ทรงพลังจิต, #ผู้มีตาทิพย์ (Seers, Psychics, Clairvoyants)
+++ผู้พยากรณ์, ผู้ทรงพลังจิต, ผู้มีตาทิพย์ ไลท์เวิคเกอร์กลุ่มนี้มีความสามารถในการเชื่อมต่อกับผู้ซึ่งอยู่ไกลโพ้นออกไปหลังม่านมิติ, ผ่านการมองเห็นด้วยตาที่สามของพวกเขา, พวกเขาสามารถมองเห็นได้มากกว่าประสาทสัมผัสทางกายภาพ, ความสามารถของพวกเขาที่พวกเราคุณเคย คือการทำนายทายทัก, การให้คำปรึกษาแก่ผู้ที่แสวงหาคำตอบทางจิตวิญญาณ, การชี้นำสู่แรงดลใจให้ก้าวไปสู่พลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่เป็นต้น

7. #ผู้นำทางแห่งการเลื่อนระดับจิต (Ascension Guide)
+++ ไลท์เวิคเกอร์กลุ่มนี้มีความกระตือรือร้นในการทำงานเพื่อให้ชีวิตของพวกเขาได้พบเส้นทางที่จะก้าวไปสู่การเลื่อนระดับจิต, และการได้แบ่งปันกระบวนการเหล่านี้ทำให้พวกเขารู้สึกว่ายังต้องเรียนรู้ให้มากขึ้นอีก, ด้วยหนึ่งสมองสองมือ, พวกเขาก็ยังคงอยู่ในขั้นตอนของการเรียนรู้ด้วยตัวของพวกเขาเอง, เพื่อหาวิถีทางการเชื่อมต่อกับจุดยืนต่างๆที่หลากหลายในการเดินทางแห่งชีวิต, จากความพยายามก้าวแรกไปสู่การเอาชนะอุปสรรคได้ด้วยตัวของพวกเขาเอง, มุ่งหน้าไปยังเส้นชัยและก้าวสู่สันติภาพที่ช่วยให้พวกเขารู้สึกเหมือนว่ากำลังก้าวเดินสู่หนทางแห่งการเลื่อนระดับจิต

8. #ผู้แปลงคลื่นพลังงาน (Transmuters)
+++ผู้แปลงคลื่นพลังงานมีภารกิจสำคัญในการแปลงรูปของกระแสพลังงานเชิงลบ, ลบล้างผลของการกระทำในอดีต, และปรับคลื่นพลังงานของมนุษย์ในอยู่ในภาวะที่สมดล, ในขณะที่ผู้แปลงคลื่นพลังงานบางคนนั้นทำภารกิจในพื้นที่ที่กว้างออกไป, ผู้คนอื่นๆก็ให้ความสำคัญและสนใจในพรสวรรค์ของพวกเขา,  อย่างเช่น การได้มาเกิดในครอบครัวที่มีความเป็นมายาวนานทางประวัติศาสตร์, ซึ่งมีกระแสพลังของการกระทำเชิงลบสะสมไว้เยอะ, และต้องการให้เขาช่วยเยียวยาด้วยพลังการแปลงคลื่นพลังงานจากตัวเขา

9. #ผู้สร้างสรรค์และผู้ประดิษฐ์พิมพ์เขียวแห่งพระเป็นเจ้า (Divine Blueprint Creators and Manifestors)
+++ผู้สร้างสรรค์และประดิษฐ์พิมพ์เขียวแห่งพระเป็นเจ้าไม่เพียงแค่ได้เดินทางไปสู่เส้นทางแห่งการเลื่อนระดับจิตเท่านั้น, แต่พวกเขายังสามารถนำเอาแนวความคิดและวิธีการที่ว่าเราสามารถถักทอแสงเพื่อเปลี่ยนพลังงานกระแสบวกที่อยู่ไกลออกไปได้, ทั้งยังช่วยส่งเสริมให้ผู้คนได้สัมผัสการใช้ชีวิตตามแนวทางแห่งการเลื่อนระดับจิตเช่นเดียวกับพวกเขาอีกด้วย.  พวกเขาได้ข้ามจากอดีตที่เคยทำเพียงพันธกิจที่ตนสนใจเท่านั้น, มาสู่การพุ่งเป้าไปยังการให้ความใส่ใจในพันธกิจที่ยิ่งใหญ่กว่าทั้งหมดทั้งมวล

10. #ผู้ถือครองพิมพ์เขียวแห่งพระเป็นเจ้า (Divine Blueprint Holders)
+++ไลท์เวิคเกอร์ทั้งหมดที่ได้ครองพิมพ์เขียวแห่งพระเป็นเจ้านั้นก็เพื่อช่วยให้พวกเขาได้ตื่นรู้ในตนเองอย่างเต็มเปี่ยม, ผู้ถือครองพิมพ์เขียวแห่งพระเป็นเจ้านั้นมีสามารถปรับแต่งให้พิมพ์เขียวนี้กลายเป็นต้นแบบที่เหมาะสม, ทำให้พวกเขาสามารถนำมาเผยแพร่กับผู้คนรายล้อมรอบตัวและนำพาให้พบหนแห่งพระเป็นเจ้าในปัจจุบันขณะ, เป็นเสมือนการแบ่งปันรหัสลับให้เข้าสู่เส้นกริดพลังงานแห่งหัวใจมวลมนุษย์

11. #ผู้ทำงานแห่งเส้นกริด และ #ผู้พิทักษ์ประตูมิติ (Gridworkers and Gatekeepers)
+++ประตูแห่งมิติสากลจักรวาลนั้นแฝงตัวกระจายอยู่ทั่วทุกมุมโลก, ซึ่งเป็นประตูช่วยสร้างโอกาสในการเชื่อมต่อและแบ่งปันการตื่นรู้สู่มวลมนุษย์, โดยนำพาแสงแห่งเบื้องบนมาสู่พวกเรา, ผู้ทำงานแห่งเส้นกริดและผู้พิทักษ์ประตูมิติมีหน้าที่รับผิดชอบในการทำงานกับเส้นกริด(พลังงาน)เหล่านี้รวมไปจนถึงเส้นกริดพลังแห่งหัวใจมนุษย์, (เป็นกระบวนการเชื่อมต่อหัวใจของมนุษย์ทั้งหมดให้ตื่นรู้) เส้นกริดคริสตัลไลน์, เส้นกริดอื่นๆที่พลังงานระดับสูงกว่า. และยังรวมไปถึงแนวเส้นโครงข่ายพลังงานบนโลกที่เชื่อมต่อกับพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์อีกด้วย.

+++ไม่ว่าคุณจะมีพรสวรรค์ในการทำหน้าที่ไหนก็ตาม, หรือแม้บทบาทของคุณอาจจะเป็นผู้พิทักษ์แสงแห่งพระเป็นเจ้า, คุณก็ยังอาจเปลี่ยนบทบาท, หรือเติบโตขึ้นเพื่อเชื่อมโยงถึงพันธกิจทั้งหมดทั้งมวล, และมีเพียงคุณเท่านั้นที่สามารถเชื่อมต่อกับจิตภายในของตัวตนคุณได้, และสามารถค้นพบในสิ่งที่คุณรู้สึกว่าถูกเรียกร้องให้ทำตามเส้นทางของตนเองที่ไม่เหมือนใครๆ

3
มหายาน / 12 พระนามของพระอมิตาภะพุทธเจ้า
« เมื่อ: พฤศจิกายน 20, 2019, 04:46:08 PM »


12 พระนามของพระอมิตาภะพุทธเจ้า

1.อมิตะประภา
พระพุทธเจ้า ผู้มีแสงสว่างอันไม่อาจประมาณ

2.อสมประตะประภา
พระพุทธเจ้าผู้มีแสงสว่างที่มิอาจเปรียบเทียบได้

3.อสังคตะประภา
พระพุทธเจ้า ผู้มีแสงสว่างที่มิอาจปรุงแต่งขึ้นไม่

4.อปรติหตรสมิราคะประภา
พระพุทธเจ้า ผู้มีแสงสว่างอันสะอาดบริสุทธิ์

5.ราชานียประภา
พระพุทธเจ้า  ผู้มีแสงสว่างดั่งฉ่ำเย็นดุจจันทร์เต็มดวง

6.เปรมณียประภา
พระพุทธเจ้า ผู้มีแสงสว่างงดงามน่าชม

7.ปราโมทียประภา
พระพุทธเจ้า ผู้สีแสงสว่างอันนำพาให้เกิดความชุ่มฉ่ำ อิ่มเอม

8.สังฆะมณียประภา
พระพุทธเจ้า ผู้มีแสงสว่างเป็นเลิศกว่าผู้ใด

9.ประภาสิขัตตะสฤสัตตะประภา
พระพุทธเจ้า  ผู้มีแสงสว่างดุจเปลวแห่งเพลิง

10.นิพัทธนิยะประภา
พระพุทธเจ้า ผู้มีแสงสว่างที่สุดจะพรรณาได้

11.อตุลยประภา
พระพุทธเจ้า    ผู้มีแสงสว่างที่ประกอบด้วยปัญญา

12.สรถะชเยนทะสุรยะชินะกรณะประภา
พระพุทธเจ้า  ผู้มีแสงสว่างเหนือกว่าความสว่างแห่งสุริยันและจันทรา

ในสุขาวตีวยูหสูตร ได้ปรากฏนามแห่งพระอมิตาภะ
ทั้งสิบสองพระนาม อันเป็นที่รู้จักโดยทั่วไป

4


12 พระนามของพระอมิตาภะพุทธเจ้า

1.อมิตะประภา
พระพุทธเจ้า ผู้มีแสงสว่างอันไม่อาจประมาณ

2.อสมประตะประภา
พระพุทธเจ้าผู้มีแสงสว่างที่มิอาจเปรียบเทียบได้

3.อสังคตะประภา
พระพุทธเจ้า ผู้มีแสงสว่างที่มิอาจปรุงแต่งขึ้นไม่

4.อปรติหตรสมิราคะประภา
พระพุทธเจ้า ผู้มีแสงสว่างอันสะอาดบริสุทธิ์

5.ราชานียประภา
พระพุทธเจ้า  ผู้มีแสงสว่างดั่งฉ่ำเย็นดุจจันทร์เต็มดวง

6.เปรมณียประภา
พระพุทธเจ้า ผู้มีแสงสว่างงดงามน่าชม

7.ปราโมทียประภา
พระพุทธเจ้า ผู้สีแสงสว่างอันนำพาให้เกิดความชุ่มฉ่ำ อิ่มเอม

8.สังฆะมณียประภา
พระพุทธเจ้า ผู้มีแสงสว่างเป็นเลิศกว่าผู้ใด

9.ประภาสิขัตตะสฤสัตตะประภา
พระพุทธเจ้า  ผู้มีแสงสว่างดุจเปลวแห่งเพลิง

10.นิพัทธนิยะประภา
พระพุทธเจ้า ผู้มีแสงสว่างที่สุดจะพรรณาได้

11.อตุลยประภา
พระพุทธเจ้า    ผู้มีแสงสว่างที่ประกอบด้วยปัญญา

12.สรถะชเยนทะสุรยะชินะกรณะประภา
พระพุทธเจ้า  ผู้มีแสงสว่างเหนือกว่าความสว่างแห่งสุริยันและจันทรา

ในสุขาวตีวยูหสูตร ได้ปรากฏนามแห่งพระอมิตาภะ
ทั้งสิบสองพระนาม อันเป็นที่รู้จักโดยทั่วไป

5


ทำความรู้จักกวนอิมในใจเธอ

เพราะเมตตาของเราไม่เท่ากัน
จึงพบพระกวนอิมแตกต่างกัน

เพราะกรุณาของเราไม่เท่ากัน
จึงพบพระกวนอิมแตกต่างกัน

เพราะมุฑิตาของเราไม่เท่ากัน
จึงพบพระกวนอิมแตกต่างกัน

เพราะอุเบกขาของเราไม่เท่ากัน
จึงพบพระกวนอิมแตกต่างกัน

พรหมวิหารในใจเราทุกคนไม่เท่ากัน
จึงทำให้เราพบพระโพธิสัตว์ในกริยาอาการที่ไม่เหมือนกัน ทั้งเหตุปัจจัยภายนอก และเหตุปัจจัยภายในก็ต่างกัน กวนอิมจึงเป็นได้เท่าที่ใจเธออยากให้เป็นไป

#มีคนถามว่าพระกวนอิมต้องบูชาอย่างไรจึงจะถูกต้องที่สุด ถามเพราะเขาไม่ทราบจริงๆ จึงถาม
ไม่รู้ว่าจะวางตัวกับท่านอย่างไร
จะนอบน้อมท่านอย่างไรให้ดีที่สุด
ไม่ขาดตกบกพร่องจะทำอย่างไร

#ตอบว่า
ปัญญาของบุคคลนั้นๆ จำกัดอยู่แค่ไหน
ก็เข้าใจพระกวนอิมได้แค่นั้น
บ้างก็กินเจ บ้างก็สวดมนต์ บ้างก็ปล่อยสัตว์
บ้างก็ทะลวงปัญญา บ้างก็ทะลวงสมาธิ
บ้างก็สาธยายมหากรุณาธารณีสูตร
แล้วแต่เธอ พึงยึดมั่นในความเป็นท่าน
แล้วก็กระทำความดีทั้งมวล เพื่อถวายเป็นพุทธบูชา

เมื่อปัญญาของเราพัฒนาขึ้นไป การบูชาของคนอื่น
เราจะมองว่า โอ้ยเธอ ยกระดับเถิด อย่าวนเวียน
ความคิดของเธอ  และจำกัดไว้เพียงแค่เท่าที่เธอรู้เลย

พระกวนอิมไร้ซึ่งเพดานแห่งการบูชา
ไม่มีขีดจำกัดในการเคารพบูชา
ไม่มีขีดจำกัดในความศรัทธา
ไม่มีขีดจำกัดด้วยความเมตตากรุณา

เธอเข้าใจพระกวนอิมได้ไม่หมดสิ้น
แต่เธอก็ดำเนินตามพระกวนอิมได้
ด้วยเส้นทางแห่งเมตตาและกรุณาอันหาที่สุดมิได้ 

พระกวนอิมรองรับและเข้าถึงทุกระดับปัญญา
ขอเพียงเหตุผลเดียวเท่านั้น 
คือ  #เธออยากรู้จักท่านก็พอ!!!

#เมื่อจิตพัฒนาขึ้นกวนอิมก็พัฒนาตามเธอ
#เมื่อใจเธอถดถอยกวนอิมกลับรั้งเธอไว้มิให้ตกต่ำ
#เมื่อใจเธอก้าวหน้ากวนอิมยิ่งพลักดันใจเธอ
#เมื่อใจเธอเกิดความปรารถนาให้ผู้อื่นพ้นทุกข์

เธอทั้งหลายก็คือ  กวนอิมนั่นเอง

ที่แท้แล้วไร้กวนอิม

ไม่รู้ชัดว่าจิตของพระองค์ คือ สตรีหรือบุรุษ
ไม่ทราบในความเป็นมา และที่สถิตย์แห่งพระองค์
ไม่เคยเห็นได้ว่า  พระองค์สดับเสียงเรียกแห่งสรรพชีวิต
แต่ไม่ปฏิเสธเลยว่า พระองค์ คือ ทุกสิ่งที่ทุกสรรพสัตว์ต้องการ

เมื่อพันธนาการของสากลโลกถูกปลดลง
เราก็พบได้แค่รอยทางแห่งปัญญา
ดั่งพระอาทิตย์ผู้ขับไล่ความมืดมน คือ อวิชชา
และความกรุณาที่ผ่องใส สว่าง สะอาด และฉ่ำเย็น
ดุจรัศมีแห่งจันทราที่ว่างเปล่า

แท้จริงแล้ว  เมื่อทั้งเราและกวนอิมไร้สภาวะ
อิสระที่แท้จริง จึงเกิดขึ้น และดับไปตลอดทั่วทั้งตรีกาล

ปวงข้าพเจ้าขอนอบน้อม
ต่อพระผู้อิสระจากพันธนาการทั้งปวง
ผู้ไร้สภาวะใดๆ
ตั้งแต่ในอดีตกาลกวนซื่ออินก็อิสระ 
จวบจนปัจจุบันกวงซีอินก็อิสระ
และอนาคตกาลกวนจื้อจ้ายก็อิสระไร้ขอบเขต
สละเสียบัญญัติทั้งมวลเพื่ออิสระที่แท้จริง

#ค้นธรรมใต้ร่มไผ่ม่วงขอถวายพุทธบูชา
南無阿縛盧积低濕伐邏
南無阿縛盧积低濕伐邏
南無阿縛盧积低濕伐邏

Cr.  ค้นธรรมใต้ไผ่ม่วง

6






ผี ความเชื่อ ศรัทธา ความกลัว แห่งล้านนา....ผีเสื้อวัด

“… ตี้นั้นพระยายมภิบาล ก็ยกมือสานก้มหล้า
ไหว้สามหาเถรเจ้าเต๊พป๊ะมาลัย แล้วจ๋ากำไปโอกาสว่า
ข้าแด่พระต๋นองค์อาจศิลศรี ขอสั่งกำดีเมือบอกแก่จาวเมืองนอกจมปู ว่าหื้อปากั๋นมีศีลจูอย่าได้ขาด
อย่าได้ประมาทตางตาน อย่าได้มีใจ๋หาญบาปเศร้า  อย่าได้ด่าสังฆเจ้า และจีพราหมณ์ 
หื้อได้ปฏิบัติต๋ามไปไจ้ๆ อย่าได้ตัดไม้สะหรีมหาโพธิ์  อย่าม้างแก้วโกฏิ และเจดีย์ กั๋นว่าต๋ายหนีจากเมืองคน หื้อได้เอาต๋นไปเกิดในห้องฟ้าเลิศเมืองสวรรค์ 
อย่าหื้อได้ผันมาสู่ยังตี้อยู่อเวจี๋ 
ขอพระต๋นบุญมีต่านเจ้า เอากำนี้เล่าเมือบอก
แก่จาวเมืองนอกจมปู แด่เต๊อะ …ฯ

     ถึงแม้ว่าโลกจะก้าวเขาสู่สมัยวิทยาศาสตร์ แต่สังคมชนบทโดยเฉพาะสังคมล้านนาไทย มิได้ก่อตัวก่อตั้งและพัฒนาขึ้นมา และสภาพแวดล้อมเช่นนั้น 

     โลกของชาวล้านนาภาคเหนือ คล้ายกับมี ๒ โลกซ้อนกันอยู่  คือโลกแห่งความเป็นจริงของตนเอง และโลกที่นอกเหนือจากที่คนเราจะควบคุมได้ มีความเชื่อแต่ไหนแต่ไรมาแล้วว่า ชาวชนบทไม่มีความเชื่อที่ว่า  สิ่งที่มองเห็นได้  สัมผัสได้  และพิสูจน์ได้เท่านั้น คือสิ่งที่เป็นจริง  มีศัพท์จำนวนไม่น้อยที่ใช้ในหมู่บ้านที่สะท้อนให้เห็นว่า ชาวบ้านมี “ สิ่งอื่น” อย่างอื่น ที่เขามองไม่เห็น ควบคุมไม่ได้ อธิบายไม่ได้เป็นต้น อยู่ร่วมโลกกับเขา เช่นคำว่า.... ปู่แถน  ย่าแถน , พ่อเกิด แม่เกิด , ผีเสื้อบ้าน ผีเสื้อวัด ผีปู่ผีย่า ท้าวตั้งสี่ ขึด เป็นต้น 

     สิ่งเหล่านี้ชาวบ้านมีความเชื่อว่ามันมีความสัมพันธ์ระหว่างโลกแห่งความเป็นจริง คือไร่นา บ้านเรือน ผู้คน หมู่บ้าน วัด ตลอดจนวิถีชีวิตความเป็นอยู่ ฯลฯ

     กับอีกโลกหนึ่ง คือฟ้า  ภุเขา  ลำน้ำ  แผ่นดิน ต้นไม้ ฯลฯ  เป็นต้น เช่นชาวบ้านเชื่อว่าแถนครองเมืองฟ้า  และเป็นผู้ส่งมนุษย์มาเกิด แถนครองความเป็นใหญ่เหนือโลกของผีทั้งหมด  รวมทั้งมีความเหนือโลกทั้งหมด รวมทั้งโลกมนุษย์ด้วย ซึ่งมีความเชื่อว่าเป็น “เมืองลุ่ม หรือเมืองคน” 

     ผีในความเชื่อของชาวบ้าน  ไม่ได้เป็นเพียงวิญญาณ  ซึ่งเป็นความเชื่อแบบพุทธ ที่เชื่อว่าวิญญาณจะต้องมาจากร่างใดร่างหนึ่งในอดีตเท่านั้น แต่ผีในความหมายของชาวบ้าน ยังรวมไปถึงผีบรรพบุรุษของตน  รวมทั้งผีที่อยู่ในตำแหน่งแห่งที่ต่างๆ เช่น ภูเขา  ลำน้ำ  ต้นไม้ เป็นต้น  รวมทั้งมีภาระหน้าที่ และอำนาจแน่นอนที่จะให้คุณ ให้โทษ กับคนเรา ซึ่งดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่อยู่คู่มากับตำแหน่งแห่งที่นั้นๆ  มานานแล้ว  ณ. กาลเวลาจุดใดจุดหนึ่ง  และจะยังคงอยู่ต่อไปไม่รู้จักสิ้นสุด 

    “ภาวะที่ไม่มีจุดเริ่มต้น และไม่มีที่สิ้นสุดเช่นนี้ เป็นปรัชญาชนิดหนึ่งของชาวบ้าน ตามคติพุทธแบบชาวบ้านวิญญาณอาจสิ้นสุดด้วยการเกิดใหม่ หรือไม่เกิดอีกเลย แต่คติความเชื่อของชาวบ้านเชื่อว่า แม้ผู้ล่วงลับจะไปเกิดใหม่ในภพใหม่แล้ว  แต่อีกส่วนหนึ่งของเขาจะยังคงอยู่กับชาวบ้าน และหมู่บ้านสืบต่อไป 

     ชาวบ้านยังมีความเชื่อว่า มีผีแห่งขุนเขา มีผีเสื้อวัดที่คอยรักษาวัดวาอาราม  มีผีเสื้อบ้าน  ที่คอยรักษาหมู่บ้าน  มีผีต้นไม้  ที่ปกป้องรักษาต้นไม้ ผีเหล่านี้จะมีความสัมพันธ์กันในเงื่อนไขที่แน่นอน และจะแสดงอำนาจต่างกรรมต่างวาระ 

     ถ้าจัดความสัมพันธ์กับโลกของผีให้ดี ไม่ผิดผี
ผิดจารีตประเพณี  หรือทำให้ผีมีความพึงพอใจ  หมู่บ้านจะได้รับความคุ้มครอง  มีความปลอดภัย  หากว่าผิดต่อผีจะเกิดสิ่งไม่ดี หรือความชั่วร้าย

     ศาสนาพุทธเข้ามาทีหลัง ได้นำมาผสมกับความเชื่อดั้งเดิมนี้อย่างกลมกลืน  อำนาจของผี และพุทธ อำนาจ  จึงมีอยู่คู่กันมา ตามกาละเทศะที่ชาวบ้านเองจะเป็นผู้ตีความหมาย

     ผีอีกประเภท จัดเข้าเป็นเทวดาชั้นที่หนึ่งมีกายเป็นยักษ์ และมีหน้าที่เฝ้าวัด เฝ้าอยู่นับพันปีทิพย์ทีเดียว ไปไหนมาไหนนอกเขตวัดไม่ได้ ต้องเป็นเหมือนยามตลอดเวลา ห้ามเที่ยวไปไหน ทำให้เมื่อเวลาผ่านไป ๑๐๐ ปีมนุษย์ พวกเขาก็เริ่มเบื่อหน่ายภาระหน้าที่นี้ และเริ่มมองหาคนมาแทนที่ โดยมักจะเป็น "สมภาร" หรือ เจ้าอาวาสวัด ที่ยึดมั่นถือมั่นวัดนั้นนั่นเอง

     พระพุทธเจ้าสอนพระสาวกเสมอว่า ไม่ให้สร้างที่อยู่ใหญ่โตและถาวรมากไป ให้สร้างแค่พออยู่ไปสักชั่วชีวิต พอตายก็พังไปด้วยกัน ท่านเมตตาถึงขนาดแนะนำให้เลือกอยู่ป้าช้า, ป่าเปลี่ยว, บ้านร้าง เป็นต้น เพราะท่านทราบดีว่า ที่เหล่านี้เป็นเครื่องผูกมักจิต ทำให้เมื่อตายลงไม่ได้ไปดี แม้สวรรค์ยังไม่ได้ ต้องเฝ้าวัดเป็น "ผีเสื้อวัด" ในที่สุด 

     พระสงฆ์มากมายเมื่อมรณะภาพลง ต้องต่อคิวเป็นผีเสื้อวัด โดยเฉพาะเจ้าอาวาสที่ยึดวัดมากๆ เคร่งดุและหวงคนมากๆ มักต้องเป็น "ผีเฝ้าวัด"  ในบางจังหวัด เจ้าอาวาสเก่งกาจมีฤทธิ์มาก เมื่อมรณะภาพลง จิตไม่ไปยังที่ควรจะไป สุดท้ายต้องกลายเป็น "ผีเสื้อวัด"

     ผีเสื้อวัด เป็นผีที่ดูแลรักษาวัด บางแห่งเรียก เทวดาวัด ในแต่ละวัดจะมีหอศาลตั้งอยู่ บางแห่งตั้งอยู่ในวัด บางแห่งตั้งอยู่นอกวัด ถ้าตั้งอยู่นอกวัด สถานที่นั้นจะเป็นที่ธรณีสงฆ์ หรือเป็นที่สาธารณะ 

     ในแต่ละวัดจะมีชาวบ้านอย่างน้อย ๑ คน เป็นผู้เอาใจใส่ดูแลหอศาล มีหน้าที่จัดแจกันดอกไม้ประดับศาล เติมน้ำในคนโทให้เต็มอยู่เสมอ และปัดกวาดทำความสะอาด

     ถ้าวัดมีงาน ผู้ดูแลหอศาลจะเป็นคนนำพานข้าวตอกดอกไม้ธูปเทียน ไปบอกกล่าวให้ผีเสื้อวัดได้รับรู้ เพื่อขอให้ช่วยดูแลงานให้เรียบร้อย ไม่ให้เกิดเรื่องร้าย หรืออย่าให้มีอุปสรรคใดๆ ระหว่างที่วัดมีงาน เช่น งานปอยหลวง (งานฉลอง) จะกี่วันก็ตาม ผู้ดูแลจะเป็นผู้จัดสำรับอาหารคาวหวานจากวัดไปถวาย โดยตั้งไว้บนหอศาลทุกวัน ช่วงพรรษา เมื่อถึงวันพระ ศรัทธาชาวบ้านจะนำข้าว และอาหารมาทำบุญตักบาตรที่วัด ทางวัดจะตั้งภาชนะเพื่อใส่ข้าว อาหาร และขนมสำหรับถวายผีเสื้อวัดไว้ ๑ ชุด หลังจากที่ชาวบ้านใส่ข้าวและอาหารพระพุทธ พระสงฆ์แล้ว จะกันส่วนหนึ่งไว้เพื่อใส่ในภาชนะของผีเสื้อวัด เมื่อยกไปถวายพระพุทธ พระสงฆ์แล้ว ผู้ดูแลหอศาลจะเอาข้าวและอาหารไปถวายผีเสื้อวัด และจะทำทุกวันพระ หรือเมื่อมีงานในวัด.

Cr : เรื่องเล่าชาวล้านนา.
มหากรุณาพุทธาลัย โรงเจวัดสว่างอารมณ์ แคเเถว นครปฐม 。 佛統三王阿隆大佛禪寺。大悲佛殿

7


พระอจลนาถวิทยราชา

     ปัจจุบันมีการสร้างเทวรูปมากมาย ที่แตกแยกออกไปจากต้นตอค่อนข้างมาก..จากรูปลักษณ์เดิม แต่ไม่ได้เข้าใจพื้นฐานที่มีมาแต่ก่อน และส่วนใหญ่ก็สักแต่ทำเพื่อความสวยงาม... โดยไม่อิงปรัชญาใดๆ

     สิ่งที่รวบรวมนี้ได้จากความรู้หลายแหล่ง ในเรื่องวิทยราช เพื่อให้เห็นภาพทั้งหมดของวิทยราช ในแง่มุมที่คนไทยรู้จักน้อย...ในความเชื่อของประเทศต่างๆ

     ข้อมูลต่างๆ ที่เขียนนี้ได้จากการอ่าน.. และรวบรวมสรุปขึ้นมาอีกที ไม่ใช่ความรู้ทั้งหมดของผู้เขียน...แต่จะสรุปให้อ่านเพื่อความบันเทิงและธรรมทาน

     วิทยราช... คำนี้อาจไม่คุ้นหูสำหรับคนไทย และส่วนใหญ่ก็ไม่รู้จัก เพราะท่านเป็นเทพธรรมบาลในพุทธมหายาน..ปนชินโต ปนพุทธ ปนวัชรยาน...พบได้ใน จีน เกาหลี ญี่ปุ่น และธิเบต คือจะพบในประเทศที่นับถือพุทธศาสนามหายาน หรือพุทธวัชรยาน...ที่เป็นแนวรหัสธรรม...

     วิทยราชา หรือธรรมบาล หรือเรียกแบบญี่ปุ่นก็เรียกว่า เมียวโอ...หน้าที่ท่านคือ...คุ้มครองพระพุทธศาสนา

     ชื่อในภาษาสันสกฤตแปลว่า "จ้าวแห่งความรู้" ภาษาจีนแปลชื่อดังกล่าวด้วยคำว่า 明 (หมิง) ซึ่งมีความหมายได้ทั้งแสงสว่าง และความรอบรู้ ศาสนาพุทธแบบทิเบตเรียกว่า "เหรุกะ"

     ปฏิมากรรมเทพเจ้ากลุ่มนี้ มักมีเปลวเพลิงอยู่ด้านหลัง .....มีนัยยะถึง ไฟแห่งกิเลส และไฟที่เผากิเลส ที่วิทยราชมีหน้าที่ใช้ วิทยา (วิชชา) ขจัดอวิชชา คือความไม่รู้

     เมื่อกล่าวถึง วิทยราช...ก็จะต้องกล่าวถึงเทพเจ้าทั้ง ๕ ที่เป็นตัวแทนเทพผู้พิทักษ์พระพุทธศาสนา หรือพิทักษ์พระพุทธเจ้าทั้ง ๕ แท้จริงแล้วก็มีมากกว่า ๕ แต่ส่วนใหญ่จะนึกถึง ๕ เพราะโยงถึงพระพุทธเจ้าทั้ง ๕ โคตร หรือตระกูล

     บางที่กล่าวว่าเทพเจ้ากลุ่มนี้ เป็นนิรมาณกายของพระพุทธเจ้าทั้ง ๕ หรือ "พระธยานิพุทธ" ที่แสดงปางพิโรธเพื่อปราบพวกมิจฉาทิฏฐิ และจัดท่านว่าเป็นธรรมาธิษฐาน..

พระพุทธเจ้าทั้ง ๕ พระองค์ มีรายพระนามดังนี้
พระพุทธไวโรจนตถาคตเจ้า
พระพุทธอักโษภยตถาคตเจ้า
พระพุทธรัตนสัมภวตถาคตเจ้า
พระพุทธอโมฆสิทธิตถาคตเจ้า
พระพุทธอมิตาภตถาคตเจ้า ....

     ซึ่งจะพบว่ามีความต่างกับไทย ที่เมื่อกล่าวถึงพระพุทธเจ้าทั้ง ๕ พระองค์ จะคิดถึง พระพุทธเจ้ากกุสันโธ พระพุทธเจ้ากัสสโป พระพุทธเจ้าโกนาคม พระพุทธเจ้าโคตม และ พระพุทธศรีอริยเมตไตรย

มีทฤษฎีวงล้อทั้ง ๓ ในลัทธิพุทธตันตระ กล่าวว่า..

๑. พระพุทธเจ้าเป็นตัวแทนของมโนทัศน์ แห่งธรรมอันบริสุทธิ์
๒. พระโพธิสัตตว์เป็นผู้นำมโนทัศน์เหล่านั้น มาสั่งสอนด้วยความกรุณา
๓. วิทยราช เป็นการแปลงรูปของวงล้อแห่งอาณัติ และสั่งสอนธรรมด้วยความน่าสะพรึงกลัว เพื่อกระตุ้นให้บรรดาผู้ไม่ศรัทธาทั้งหลาย กลับใจเชื่อถือในพุทธศาสนา

     และแนวคิดที่เขานับถือทางมหายานนั้นเอง
เขานับถือธาตุทั้ง ๕ ก็เลยกำเนิดเป็น ๕  เมียวโอ
(ปัญจมหาวิทยราช)... ได้แก่

๑. วัชรยักษ์ (ทิศเหนือ)
๒. ยมานตกะ (ทิศตะวันตก)
๓. อาจละ (ศูนย์กลาง)
๔. ไตรโลกยวิชยะ (ทิศตะวันออก)
๕. กุณฑลี (ทิศใต้)

กล่าวถึงวิทยราช ฟุโดเมียวโอ....วิทยราชที่อยู่ในภาพ ...ท่านมีนามอันไพเราะว่า...อาจละ

     อาจละ (สันสกฤต: अचल; อ่านว่า /อา - จะ - ละ/, จีน : 不動明王 ; Bùdòng Míngwáng,
ญี่ปุ่น : 不動明王 ; Fudō myō-ō ...ฟุโดเมียวโอ )....

     ในภาษาจีนกลางจะเรียกว่า “ปู้ต้งหมิงหวาง” ส่วนภาษาจีนแต้จิ๋วเรียกว่า “ปุกต๋งเม้งอ๊วง” ที่แปลว่า ราชาผู้มีปัญญาอันแจ่มแจ้ง และไม่หวั่นไหวต่ออารมณ์ที่ตกกระทบ เป็นวิทยราชองค์หนึ่งในลัทธิพุทธตันตระวัชรยาน หรือในศาสนาพุทธนิกายชินงอน เป็นสัญลักษณ์ของผู้ทำลายสิ่งลวงตา และปกป้องพุทธศาสนา

.    อจล (不動 ,अचल - Acala ) แปลว่า ไม่เคลื่อนไหว ไม่หวั่นไหว หมายถึง ตั้งอยู่อย่างมั่นคงแล้ว
วิทยราช (明王) แปลว่าราชาแห่งปัญญา

มีพระนามเต็มอีกว่า “อจลนาถ (अचलनाथ - Acalanatha)” ที่แปลว่า ผู้ควบคุมมิให้หวั่นไหวจากอารมณ์ที่ตกกระทบ

     รูปลักษณ์ของ อาจละ แสดงถึงการอยู่นิ่ง การไม่เคลื่อนที่ ในขณะที่เกิดอารมณ์โกรธ แต่นำความโกรธนั้นมาช่วยเหลือเหล่ามนุษย์ และใช้เป็นสัญลักษณ์ของการควบคุมตนเอง ...ตามนัยของคำว่า "อาจละ" ในภาษาสันสกฤต ที่แปลว่า "ไม่เคลื่อนไหว"

โคตรหรือตระกูลของ วิทยราชองค์นี้คือ "ไวโรจนะ"

     อาจละ...นับเป็นวิทยราชที่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางที่สุดในบรรดาวิทยราชทั้ง ๕ ผู้สถิตในครรภ์โกษธาตุ นามอื่นๆ ของอาจละในภาษาสันสกฤตได้แก่
"อาจลวิทยราช", "อาจลนาถ", "อารยาจลนาถ" และ "จัณฑมหาโรศนะ"

     รูปลักษณ์ของ "อาจละ" ในภาพวาดหรือเทวรูป มีลักษณะเป็นรูปเทพเจ้าถือดาบ ซึ่งมีด้ามที่จับเป็นรูปวัชระในหัตถ์ขวา...วัชระนี้แทนปัญญา ใช้ในการปราบสิ่งชั่วร้าย หรืออวิชชา

     ทางนิกายชินงอน เรียกดาบวัชระนี้ว่า ดาบคุริกะระ (倶利加羅 / Kurikara) หรือมังกรพันดาบนี้ มังกรที่พันเป็นมังกรดำชื่อ "คุริการะ" ที่สร้างไฟรอบๆ ดาบของ อจละ ใช้ในการกำจัดสิ่งที่ชั่วร้าย ๓ สิ่งของมนุษย์อันได้แก่ ความโง่เขลา การผูกติด และความเกลียดชัง
ส่วนหัตถ์ซ้ายถือเชือก เพื่อการจับมัดสิ่งชั่วร้าย

     ด้านหลังล้อมรอบด้วยรัศมีเปลวเพลิง เป็นประภามณฑล และท่าทางที่ปรากฏ มักอยู่ในท่ายืน หรือนั่งบนหินแสดงถึงการไม่เคลื่อนไหว

     ทรงผมมัดเป็นเปียและพาดบนบ่าด้านซ้าย โดยมัดเป็นปม ๗ ปม และวางปลายผมบนไหล่ซ้าย แทนสัญลักษณ์ของผู้รับใช้ของพระพุทธเจ้า

     ที่มุมโอษฐ์ (ปาก) มีเขี้ยว ๒ เขี้ยว... ด้านหนึ่งชี้ลงแสดงถึงการปฏิบัติตัวบนโลก (หน้าที่) และเขี้ยวอีกข้างชี้ขึ้นแสดงถึงการค้นหาความจริง

เราจะเห็นรูปลักษณ์ของ ฟุโดเมียวโอได้ ๓ แบบคือ

๑. แบบที่เป็นฟุโดองค์เดียว
๒. แบบที่มีเทพบริวาร ๒ ตน ซ้ายขวา
๓. แบบสัญลักษณ์ตัวแทน เช่น คุริการะ ..ดาบพันมังกร

     อจละ หรือ ฟุโดเมียวโอ ในแบบมีเทพบริวารนั้น..จะเห็นเด็ก ๒ คน อยู่ขนาบข้างซ้ายและขวา มีนามว่า
คงงาระ (矜羯羅 / Kongara) และ เซทากะ (制た迦 / Seitaka)
.
     คงงาระ รูปร่างสันทัด ผิวกายขาวสว่าง สวมเสื้อผ้าคล้ายพระซ้อนกันหลายชิ้น มือมักอยู่ด้านหน้าประกบในท่าไหว้ เปรียบได้กับตัวแทนด้านสว่างของฟุโด ...ส่วนเซทากะ ผิวกายสีแดง มือซ้ายถือวัชระ มือขวาถือไม้เท้า ท่าทางดูกร่างๆ เปรียบได้กับด้านมืดของ ฟุโด

     ฟุโดเมียวโอ ถูกจัดเป็นเทพเจ้าประจำองค์ พระไวโรจนพุทธเจ้า (๑ ใน ๕ พระธยานิพุทธเจ้า) ของพุทธตันตระวัชรยาน ประทับอยู่ในครรภ์โกษธาตุ ตรงทิศศูนย์กลางแห่งมลฑล

     พระธรรมาจารย์อันเน็น (安然) บูรพาจารย์นิกายเทนได เมื่อศตวรรษที่ ๙ ได้บรรยายคุณลักษณะเป็นอุปมาธรรมที่โบราณาจารย์พรรณนาไว้ เรียกว่า "ลักษณะทั้ง ๑๙ แห่งอจลวิทยราช"
(不動明王の十九観) มีดังนี้

๑. คือนิรมาณกายของพระไวโรจนพุทธเจ้า

๒. มีมนต์ ๔ อักขระคือ ▪阿路喚蔓▪

๓. สถิตในเปลวเพลิงเป็นนิตย์

๔. มีรูปร่างดั่งกุมารพุงท้วม

๕. มีมวยผม ๗ มวย มวยบนมีบัวบาน

๖. ทิ้งมัดผมไว้ที่อังสา (ไหล่ซ้าย)

๗. รอยย่นที่ นลาฏ (หน้าผาก) ดั่งระลอกคลื่น

๘. เนตรซ้ายปิด เนตรขวาเบิกโพลง

๑๐. ฟันล่างขบริมฝีปากขวาด้านบน ด้านซ้ายอ้า

๑๑. หัตถ์ขวาถือพระขรรค์วัชระ

๑๒. หัตถ์ซ้ายถือบ่วงบาศ

๑๓. เสวยภัตตาหารเหลือเดนของภิกษุ

๑๔. ยืน และนั่งบนบัลลังก์ศิลา

๑๕. สีวรกายดำเหลือบครามดั่งนีลุบล

๑๖. ดวงพักต์พิโรธโกรธเคือง

๑๗. ประภามณฑลคือเพลิงครุฑ

๑๘. พญากุลิกนาคราช พันพระขรรค์

๑๙. มี ๒ กุมารคอยรับใช้

     บางความเชื่อก็ว่า ฟุโด คือความลักลั่นอย่างหนึ่ง เพราะมีคุณลักษณ์ตรงข้ามมาอยู่ด้วยกัน ..เหมือนมีทั้งดีและชั่วในคนเดียวกัน เหมือน ‘จักรวาล’ ที่มีทั้่งดีและชั่วในหนึ่งเดียว

     บ้างก็เปรียบ ฟุโดเมียวโอว่า ท่านคือเงาแห่งพระพุทธมหาไวโรจนตถาคตเจ้า ท่านกับพระมหาไวโรจนพุทธว่า เป็นสิ่งเดียวกัน แต่แสดงออกตรงกันข้าม เหมือนท้องฟ้าในยามกลางวัน (พระมหาไวโรจนพุทธ) และ กลางคืน (ฟุโดเมียวโอ)

บ้างก็เรียกท่านว่า.. ยูไลดำ
บ้างก็ว่า ตาถมึงทึง เขี้ยว รัศมีเปลวเพลิง วรกายสีเข้ม แสดงให้เห็นด้านความแข็งแกร่ง และกระด้าง
อันหมายถึงอวิชชา (Fundamental ignorance) และร่างกายที่อวบและดูเยาว์วัย แสดงให้เห็นด้านที่เหมือนมนุษย์ ที่พร้อมจะพัฒนาเข้าสู่การตรัสรู้  (Enlightenment) สะท้อนถึง ๒ สิ่งที่ตรงกันข้ามสุดขั้ว

     บางความเชื่อของญี่ปุ่น ฟุโดเมียวโอ ได้รับการนับรวมเข้าไปอยู่ในกลุ่ม ๑๓ พระพุทธเจ้า ที่อยู่ในการประกอบพิธีศพ ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ deities ในลำดับพระพุทธเจ้า

     บ้างก็ว่า ฟุโดเป็น Seitaka ที่แปลว่า ทาส เป็นคำพ้องเสียงกับสันสกฤต เพราะท่านก็เป็นเทพบริวารของพระไวโรจนพุทธ..แต่มีฐานะที่สูงกว่าคือมี seitaka หรือทาสติดตามของตัวเอง

บ้างก็ถือว่าท่านเป็นเทพเจ้า ผู้ดูแลคนปีระกา

อจลวิทยราช : 不動明王. มนตรา กล่าวดังนี้

"นมฺห์ สมนฺตวชฺรา ณํ จณฺฑ มหาโรษณ โส ผฏฺ ย หู (ฮ) ม ตรฏฺ ห (ฮ) าม มาม"

     เป็นมนตราที่ปรากฎอยู่ใน พระคัมภีร์
มหาไวโรจน อภิสัมฺโพธิตันตระ เป็นมนตราที่มีอานุภาพ ใช้ขจัดอุปสรรค ภยันตรายทั้งหลายทั้งปวง

     ดังที่กล่าวมาทั้งหมด จะเห็นภาพรวมทั้งหมดของ ฟูโอ และเห็นรหัสธรรมที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน
ธรรมชาติล้วนมี ๒ สิ่ง ใน ๑ เดียว แต่จริงแล้วมักมีหลายสิ่ง มากกว่า ๒ สิ่งที่เราเห็น และในเวลาเดียวกัน คำว่า ๒ สิ่ง และหลายๆ สิ่ง .....จริงแล้วก็คือสิ่งเดียวเดียวกัน.

ขอบคุณข้อมูลเพื่อการเผยแพร่ : Chiba Kumiko.

มหากรุณาพุทธาลัย โรงเจวัดสว่างอารมณ์ แคเเถว นครปฐม 。 佛統三王阿隆大佛禪寺。大悲佛殿

8


Aghori อโกรี  ฤๅษีกินศพคน ที่อินเดีย

เคยเล่าไปแล้วว่า ที่อินเดีย มีนักบวชฮินดูแนวหนึ่งที่กินศพคน   กลุ่มคนพวกนี้เรียกว่า อโกรี (Aghori) ซึ่งพวกเขาถือว่าตัวเองเป็น"ฤๅษี" ที่ประทังชีวิตโดยการกิน"เนื้อคนตาย" ในเมืองพาราณสี ซึ่งเป็นเมืองศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่งของอินเดีย และมีแม่น้ำคงคาไหลผ่าน  ที่ทำให้พวกเขามี"ศพ" มาเป็นอาหารสม่ำเสมอ เพราะคนอินเดียยังนิยมเผาและปล่อยร่างคนตายไปตามแม่น้ำคงคา

นักบวชฮินดูแนวอโกรีนี้ จะบำเพ็ญสมาธิ กิน นอน เสพกามท่ามกลางศพที่เผาไหม้อยู่บนเชิงตะกอน ไปไหนมาไหนด้วยร่างกายอันเปลือยเปล่า กินเนื้อมนุษย์  พวกเขากินเนื้อคนตาย โดยเฉพาะที่เน่าเปื่อย พวกเขาจะชื่นชอบมาก และชอบเคี้ยว "หัวสัตว์เป็นๆ" เป็นของว่าง ส่วนกระดูกคนที่พวกเขากินเนื้อ ก็นำมาเป็นส่วนหนึ่งของแท่นบูชาที่พวกเขาทำเพื่อบูชาพระศิวะ  นอกจากนี้ยังใช้หัวกะโหลกแทนถ้วยชามตักน้ำดื่ม และสูบกัญชา

พวกเขาเหล่านี้มักบำเพ็ญเพียรซึ่งตัดขาดจากโลกภายนอก  จะออกมาต่อเมื่อถึงเทศกาล "กุมภเมลา"(Kumbh Mela) ซึ่งเป็นเทศกาลแสวงบุญอันยิ่งใหญ่ของชาวฮินดูเพื่ออาบน้ำชำระบาปและสักการะแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ในอินเดีย

เหตุผลที่อยู่เบื้องหลังหลักปฏิบัติสำคัญของนักบวชกลุ่มนี้คือ การก้าวข้ามกฎเกณฑ์แห่งความสะอาดบริสุทธิ์ เพื่อบรรลุถึงการตรัสรู้ และความเป็นหนึ่งเดียวกับพระผู้เป็นเจ้า

และเพราะพฤติกรรม "กินเนื้อคน" ของอโกรีนี้เอง ทำให้บรรดาชาวอโกรี ถูกชาวบ้านรวมตัวกันเรียกร้องและสุดท้ายต้องออกจากเขตเมืองไปอยู่ตามป่า เนื่องจากชาวบ้านหวาดกลัวพฤติกรรมของคนพวกนี้ ที่ว่ากันว่ามีคาถาอาคมและกินเนื้อคน

อย่างไรก็ก็ตาม วันนี้ผู้เขียนก็ขอเล่าเพิ่มเติมว่า ตอนนี้สถานการณ์เริ่มเปลี่ยนไปบ้าง เพราะมีอโกรีบางคนเกิดมีชื่อเสียงโด่งดังมาก ในเรื่องความเป็นผู้รู้ และคาถาอาคม ทำให้คนหายโรค ได้โชคลาภ ได้ข้อคิด ผู้คนเลื่อมใสก็เลยมาหากันและทำบุญให้ จนถึงขนาดเปิดสถานที่เป็นสำนักหรือตำหนักใหญ่โต ผู้คนไปหาไปพึ่งกันมากมาย  ผู้เขียนเองก็ยังอดไปเยือนไม่ได้

 ਗ਼মᒏర౬ ഽరๅݎ᪒নਭலᣅᢅᡇ

Cr. ดร ศาสนวิทยา

9


ผู้คนรู้จัก"พระถังซัมจั๋ง"เป็นอย่างดี ผ่านวีรกรรมการเดินทางจาก"จีน"ไปสู่"ชมพูทวีป"เพื่ออัญเชิญ"พระไตรปิฎก"

พระถังซัมจั๋ง มีชื่อจริงว่า “ภิกษุเสวียนจั้ง”   เมื่อเกิดมานั้นชื่อว่าเฉินหุยหรือเฉินยี่ เป็นคนมณฑลเหอหนาน มีชีวิตอยู่ในช่วงประมาณ ปี พ.ศ. 1143-1207    ช่วงชีวิตของเสวียนจั้งคาบเกี่ยวกับสมัยราชวงศ์สุยกับสมัยราชวงศ์ถัง  (ยุคเดียวกับพระนางจามเทวี แห่งหริภุญชัย)

เสวียนจั้งเกิดมาในตระกูลขุนนางเดิม และเป็นตระกูลที่ทรงความรู้และให้ความสำคัญกับการเล่าเรียนอ่านเขียน เสวียนจั้งเป็นน้องเล็กสุดในบรรดาพี่น้องทั้งหมด 4 คน ทวดของเสวียนจั้งรับราชการเป็นนายอำเภอ ส่วนปู่ของเสวียนจั้งได้รับการแต่งตั้งให้เป็นปราชญ์ ส่วนบิดาของเสวียนจั้งเป็นนักคิดนักปราชญ์ขงจื้อตามแบบดั้งเดิมที่ลาออกจากตำแหน่งหน้าที่และมาปลีกตัวอยู่อย่างเงียบๆ เพราะเกิดความวุ่นวายทางการเมือง

ในวัยเยาว์ เสวียนจั้งเป็นเด็กที่มีความเฉลียวฉลาดมากและฉายแววทางภูมิปัญญามาตั้งแต่เด็กๆ ขยันขันแข็งและกระตือรือร้นในอ่านตำรับตำราทางศาสนา ส่วนใหญ่เป็นตำราเก่าแก่ของจีนและงานเขียนของนักปราชญ์ยุคโบราณของจีน ถึงแม้ว่าในวัยต้นๆ จะได้รับการศึกษาตามแบบขงจื้อก็ตาม ผู้ที่ให้การศึกษาตามแบบขงจื้อให้แก่เสวียนจั้งและพี่น้องชายหญิงก็คือบิดาของพวกเขานั่นเอง แต่เสวียนจั้งนั้นมีความเลื่อมใสในพระพุทธศาสนาเป็นอย่างยิ่ง เพราะมีพี่ชายคนหนึ่งอุปสมบทเป็นภิกษุในพระพุทธศาสนา

เมื่อบิดาของเสวียนจั้งเสียชีวิตลงในปี พ.ศ.1154  เสวียนจั้งไปอาศัยอยู่กับพี่ชายที่ที่วัดชิงตู (Jingtu Monastery – 淨土寺) ตั้งอยู่ในเมืองลั่วหยัง ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของมลฑลเหอหนาน อันเป็นเมืองในอาณัติของราชวงศ์สุย โดยเสวียนจั้งอาศัยอยู่ที่วัดแห่งนั้นนาน 5 ปี โดยระหว่างนั้นก็ศึกษาหาความรู้ทางศาสนาพุทธแบบมหายาน เมื่อมีอายุได้เพียง 11 ปีเสวียนจั้งสามารถสวดพระคัมภีร์ได้ พอมีอายุได้เพียง 13 ปีจึงทำการบรรพชาเป็นสามเณร

เมื่อมีอายุได้ 18 พรรษาท่านจึงกลายเป็นสามเณรที่มีชื่อเสียงมาก ได้รับการยกย่องว่าเป็น “อาจารย์แห่งพระไตรปิฎก” เพราะเป็นผู้มีความแตกฉานในสุตตันตปิฎก วินัยปิฎก และอภิธรรมปิฎก และยึดมั่นในปรัชญาของพระพุทธศาสนาอย่างเคร่งครัด อีกทั้งยังสามารถแสดงธรรมเทศนาที่เข้าใจง่าย

ในปี พ.ศ.1161 เมื่อเกิดความวุ่นวายและการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองของจีน เพราะเวลานั้นเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านจากรัชสมัยจากราชวงศ์สุยไปเป็นราชวงศ์ถัง ซึ่งราชวงศ์สุยล่มสลายลง สามเณรเสวียนจั้งกับพระภิกษุพี่ชายจึงหนีไปอยู่ที่เมืองเฉิงตูที่ตั้งอยู่ในมณฑลเสฉวนและในขณะที่บรรพชาเป็นสามเณร สามเณรเสวียนจั้งก็ออกเดินทางเพื่อไปกราบไหว้พระภิกษุสงฆ์ที่มีชื่อเสียงตามที่ต่างๆ ทั่วอาณาจักรจีน และเพื่อไปศึกษาหาความรู้จากตำราทางศาสนาพุทธที่กระจัดกระจายกันอยู่ตามที่ต่างๆ โดยได้หมั่นศึกษาพระธรรมคัมภีร์จนท่านกลายเป็นสามเณรที่มีความสามารถในการแสดงธรรมเป็นอย่างมาก

ในปี พ.ศ.1175 มีอายุได้ 20 ปี ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุที่เมืองเฉิงตู แล้วเที่ยวเดินทางศึกษาพระธรรมไปทั่ว   จนไปถึงเมืองฉางอานของพระเจ้าถังไท่จงฮ่องเต้องค์ที่ 2 ของราชวงศ์ถัง  (ฉางอาน เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศจีน   เป็นเมืองแห่งประวัติศาสตร์ที่มีชื่อเสียงของโลกเมืองหนึ่ง เป็นเมืองหลวงของมณฑลส่านซี ในประเทศจีน และเป็นหนึ่งในเมืองสำคัญในประวัติศาสตร์จีน ได้เป็นเมืองหลวงของ 13 ราชวงศ์ รวมทั้ง โจว ฉิน ฮั่น และ ถัง  ซีอานยังเป็นเมืองปลายทางของเส้นทางสายไหม ซีอานมีประวัติอันยาวนานมากกว่า 3,100 ปี โดยชื่อเดิมว่า ฉางอาน )

 พอเรียนรู้พระคัมภีร์มากเข้า พระภิกษุเสวียนจั้งก็รู้สึกว่าพระคัมภีร์ที่มีอยู่ในจีนเวลานั้นไม่ค่อยเพียงพอ เนื้อความแปลได้ไม่ครบถ้วนและตีความไม่ถูกต้อง
ท่านสังเกตเห็นว่าแม้คัมภีร์เพียงหนึ่งเล่ม กลับมีคนแปลไปในความหมายที่แตกต่างส่วนใหญ่ เนื้อหามักจะขัดแย้งซึ่งกันและกัน ไม่มีตำราเล่มไหนจะเป็นมาตรฐานในการศึกษาได้เลย ท่านจึงปรารถนาที่จะศึกษาพระพุทธศาสนาให้ถ่องแท้ลึกซึ้งและถูกต้องมากกว่านี้ จึงเกิดความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเดินทางไปศึกษาพระธรรมที่อินเดียอันเป็นแหล่งต้นกำเนิดดั้งเดิมของพระพุทธศาสนา

ที่เมืองฉางอัน ภิกษุเสวียนจั้งพยายามเล่าเรียนภาษาสันสกฤตและศึกษาพระธรรมมากขึ้น เพื่อเป็นการเตรียมพร้อมที่จะเดินทางไปศึกษาพระธรรมที่อินเดีย พอปี พ.ศ.1179 ก็เรียนรู้จนเกิดความเชี่ยวชาญชำนาญในภาษาสันสกฤต
ในปี พ.ศ.1180 พระภิกษุเสวียนจั้งตัดสินใจออกเดินทางไปแสวงธรรมและศึกษาพระธรรมที่มหาวิทยาลัยนาลันทา ที่อินเดีย จุดที่ท่านเริ่มออกเดินทางคือเมืองฉางอาน

ขณะนั้นมหาวิทยาลัยนาลันทาถือว่าเป็นแหล่งศูนย์กลางการศึกษาพระพุทธศาสนาที่มีชื่อเสียงและกิตติศัพท์อันเลื่องลือมาก เหมือนชะตากรรมได้ชักนำไว้แล้ว พระศีลภัทร ซึ่งเป็นพระอธิการบดีของมหาวิทยาลัยนาลันทา เสด็จมาเยือนฉางอัน และได้พบกับพระถังซัมจั๋ง เมื่อทราบถึงความตั้งใจของพระถังซัมจั๋งแล้ว ท่านจึงกล่าวเอาไว้ว่า “การที่ท่านจะได้เรียนรู้ความหมายของพระธรรมอันศักดิ์สิทธิ์อย่างแท้จริง ท่านควรจะมาเรียนที่มหาวิทยาลัยนาลันทาแห่งนี้ โดยเราจะเป็นพระอาจารย์ผู้ฝึกสอนท่านด้วยตัวเราเอง”

พระภิกษุเสวียนจั้งมีผู้คุ้มกันพระภิกษุเดินทางไปด้วย ณ เวลานั้นพระเจ้าถังไท่จงห้ามมิให้ผู้คนในอาณาจักรเดินทางไปดินแดนภายนอก เพราะเวลานั้นราชวงศ์ถังกำลังทำสงครามกับพวกเติร์กตะวันออกอยู่ และทรงมีราชโองการให้ปิดเส้นทางการเดินทางสู่ตะวันตกเอาไว้ โดยอนุญาตให้ชาวต่างชาติและขบวนสินค้าผ่านได้เท่านั้น [โดยบัญญัติไว้ว่า หากผู้ใดฝ่าฝืนกฏนี้ จะต้องโทษถึงขั้นประหารชีวิต]   กฎนี้ทำให้พระสงฆ์มากมายที่ต้องการจะเดินทางสู่ตะวันตกต้องหยุดความตั้งใจเอาไว้ แต่พระถังซัมจั๋งท่านเห็นว่า อุปสรรคเพียงเท่านี้ไม่สามารถจะเปลี่ยนความตั้งใจท่านได้

พระภิกษุเสวียนจั้งและคณะลอบเดินทางออกจากอาณาจักรผ่านทางเมืองเหลียงโจวของ มณฑลกานซู่และผ่านไปทางมณฑลชิงไห่ ต่อจากนั้นก็เดินทางผ่านทะเลทรายโกบีไปที่เมืองคูมุลหรือเมืองฮามิที่ปัจจุบันอยู่ในมณฑลซินเจียง ทะเลทรายโกบีขึ้นชื่อในเรื่องที่เป็นแหล่งที่ฝังร่างของนักเดินทางจำนวนมากมาย เนื่องจากในเวลากลางวันทะเลทรายแห่งนี้จะมีอุณหภูมิสูงมาก แต่พอในเวลากลางคืนกลับหนาวมาก และนอกจากอากาศที่เลวร้ายอยู่แล้วยังเป็นแหล่งที่ขาดแหล่งน้ำและแหล่งอาหาร

[เล่ากันว่า ระหว่างทางท่านก็เกือบจะถูกทางการจับไปลงโทษแต่ก็มีญาติธรรมคอยช่วยเหลือท่านอยู่เสมอ อย่างเช่นที่เมืองหนึ่งที่ท่านเดินทางผ่าน หมายจับจากทางการก็มาถึงพร้อม ๆ กัน แต่เจ้าหน้าที่ ที่ปฏิบัติหน้าที่ในเมืองนั้นเป็นผู้มีความศรัทธาในพระพุทธศาสนาเป็นอันมาก จึงแกล้งทำเป็นไม่เห็นท่าน ปล่อยให้ท่านสามารถเดินทางต่อไปโดยไม่ถูกจับกุมเสียก่อน]
แม้ท่านจะสามารถรอดพ้นอันตรายจากทางการมาได้ แต่อันตรายอีกมากก็ยังคงรอท่านอยู่เบื้องหน้า ซึ่งถึงแม้จะไม่ใช่ปีศาจที่จ้องจะกินเนื้อท่านเพื่อความเป็นอมตะตามนิยาย “ไซอิ๋ว” ก็ตาม แต่อันตรายเหล่านั้นก็อันตรายถึงชีวิตท่านโดยไม่แตกต่างกัน อุปสรรคแรกที่รอท่านอยู่คือทะเลทรายโกบีที่มีอุณหภูมิสูงมากในเวลากลางวัน และหนาวจับขั้วหัวใจในยามค่ำคืน อากาศที่เลวร้ายอยู่แล้ว รวมกับการขาดแหล่งน้ำ แหล่งอาหาร ทำให้ทะเลทรายแห่งนี้เป็นที่ฝังร่างของนักเดินทางจำนวนมากมาย กลิ่นอายแห่งความตายอบอวลตลอดทางเดินสู่ตะวันตก

 ระหว่างทาง ท่านพบเห็นโครงกระดูก ซากพระพุทธรูปมากมาย ซึ่งท่านก็ทราบดีแก่ใจว่า เขาเหล่านี้คือผู้ที่ต้องการจะแสวงบุญไปยังดินแดนตะวันตกเช่นเดียวกับท่านนั่นเองระหว่างทะเลทรายก็มีป้อมตรวจการของทางการอยู่อีก ซึ่งพวกทหารได้รับคำสั่งมาว่า ใครก็ตามที่ผ่านมาโดยไม่มีใบผ่าน อนุญาตจากทางการแล้ว ให้ทำการปลิดชีวิตเสีย ซึ่งพระถังซัมจั๋งก็เกือบจะต้องเสียชีวิตลงจากลูกธนูของป้อมเหล่านี้ ท่านทำได้เพียงแต่หนีอย่างสุดชีวิต จนท่านหลงทางกลางทะเลทรายโดยไม่มีอาหารและน้ำดื่ม ในขณะที่ท่านใกล้จะสิ้นลมในวันที่ 5 นั้น ม้าของท่านก็พาท่านไปพบกับโอเอซิสกลางทะเลทรายซึ่งทำให้ท่านมีชีวิตรอดต่อไปได้

อย่างไรก็ตาม ในเหตุการณ์นี้ พระลูกศิษย์ของท่านในภายหลังได้ทำการจดบันทึกไว้ว่า ในวันที่ 5 นั้น พระถังซัมจั๋ง นอนจมอยู่กับทรายรอความตายมาเยือนจากการขาดน้ำ ได้มีชายคนหนึ่งซึ่งมีขนาดเท่ากับยักษ์ มาเรียกท่าน แล้วบอกให้ท่านฝืนใจเดินต่อไปตามทางที่ชายผู้นี้บอก ซึ่งต่อมาก็ได้นำไปพบกับโอเอซิสนี่เอง ซึ่งชายคนนี้ถูกเชื่อว่าเป็นเทพเจ้าแห่งทราย

เมื่อผ่านทะเลทรายโกบีแล้วไปถึงเมืองฮามิ ต่อจากนั้นท่านก็เดินทางผ่านเทือกเขาเทียนซานที่อยู่ทางด้านตะวันตก และพระภิกษุเสวียนจั้งและคณะเดินทางไปถึงเมืองทูร์ฟาน (Turfan) (ปัจจุบันอยู่ในมณฑลซินเจียงในเขตปกครองตนเองของอุยกูร์) เมืองทูร์ฟาน พระภิกษุเสวียนจั้งได้พบกับผู้เจ้าเมืองนี้ที่นับถือศาสนาพุทธ  จึงได้สั่งให้สามเณรจำนวน 4 รูปพร้อมทั้งพุทธบริษัทอีก 25 คนร่วมทางเพื่อคอยอำนวยความสะดวกให้ท่านด้วย  ซึ่งได้จัดหาเสบียงให้ท่านสามารถเดินทางต่อไปได้ รวมทั้งยังทรงมอบสาส์นรับรอง ทรงมีรับสั่งไว้ว่า ไม่ว่าท่านเดินทางผ่านเมืองใด ให้แสดงสาส์นนี้ แล้วชาวเมืองกับข้าราชการในเมืองนั้นจะรับรองดูแลท่านเป็นอย่างดีอีกด้วย และของมีค่าเพื่อใช้เป็นทุนรอนในการเดินทางให้ติดตัวไปด้วย

ท่านเดินทางต่อไปโดยมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก ระหว่างเส้นทางนั้นย่อมมีโจรผู้ร้ายคอยปล้นสะดมผู้เดินทางผ่านไปผ่านมา ท่านและคณะต้องใช้เส้นทางเลี่ยงโจรผู้ร้าย โดยในระหว่างนั้นท่านได้เดินทางท่องไปตามวัดที่อาณาจักรคูชา (Kucha) ซึ่งเป็นอาณาจักรโบราณที่นับถือศาสนาพุทธและอยู่ในเส้นทางสาขาของเส้นทางสายไหม ท่านและคณะเดินทางผ่านเมืองอักสู (Aksu อยู่ในซินเจียงปัจจุบัน) และวกขึ้นไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือเพื่อข้ามช่องเขาเทียนซานที่ปกคลุมไปด้วยหิมะและน้ำแข็ง เพื่อเดินทางเข้าเขตที่เป็นประเทศคีร์กีซสถานในปัจจุบัน

ในระหว่างการเดินทางนั้น มีอยู่ระยะหนึ่งที่ท่านต้องนำคณะเดินทางผ่านเขาที่ปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง ซึ่งที่นี่นั้น คณะเดินทางของท่านส่วนหนึ่งได้เสียชีวิตลงจากเหตุการณ์หิมะถล่ม บ้างถูกแท่งหิมะแทงจนเสียชีวิต บ้างก็โดนหิมะกลบฝังทั้งเป็น บ้างก็พลัดตกเหว บ้างก็หนาวตาย แต่ท่านมุ่งมั่นว่าไม่ว่าอุปสรรคจะยากเย็น ยิ่งใหญ่เพียงใด ความตั้งใจของท่านก็ไม่อาจจะสั่นคลอนได้

ปราการด่านต่อไปคือทะเลสาบอิสซิก กูล (Issyk Kul) ที่อยู่ทางตอนเหนือของเทือกเขาเทียนซาน ท่านและคณะเดินทางเลียบทะเลสาบนี้ไปจนไปถึงเมืองต็อกมัก (Tokmak ปัจจุบันอยู่ในประเทศอุซเบกิสถาน) ที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของทะเลสาบ และได้พบกับข่านแห่งเติร์กตะวันตกที่มีความสัมพันธ์อันดีกับฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ถัง ข่านได้จัดงานเลี้ยงรับรองให้กับท่านและคณะหลังจากนั้นก็เดินทางต่อไปทางทิศตะวันตกและจากนั้นก็วกลงไปที่ทิศตะวันตกเฉียงใต้มุ่งหน้าไปที่เมืองทาสเคนท์ (Tashkent ซึ่งปัจจุบันเป็นเมืองหลวงของประเทศอุซเบกิสถาน) จากจุดนี้ไปนั้น ท่านต้องเดินทางข้ามทะเลทรายเพื่อเดินทางไปต่อที่สมาร์คานด์ (Samarkand ปัจจุบันเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 2 ของอุซเบกิซถาน) ที่ตอนนั้นตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของอาณาจักรเปอร์เซีย และได้พบกับวัดร้างมากมาย และท่านได้เทศน์ผู้ปกครองของดินแดนนั้นจนผู้ปกครองอาณาจักรนั้นเกิดความรู้สึกประทับใจมาก

ต่อไปคือการมุ่งหน้าลงใต้ คณะของท่านต้องเดินทางข้ามแหลมของเทือกเขาพามีร์ (Pamirs) แล้วเดินทางไปที่แม่น้ำอาร์มู ดาร์ยา (Amu Darya) และเมืองเตเมซ (Termez ปัจจุบันเป็นเมืองทางตอนใต้ของอุซเบกิสถานติดกับชายแดนอัฟกานิสถาน) ท่านได้พบชุมชนที่มีพระสงฆ์มากกว่าพันคนอยู่ในชุมชนแห่งนั้น และต่อไปก็คือการเดินทางไปทางทิศตะวันออกเพื่อผ่านเมืองคุนดุซ (Kunduz ปัจจุบันเป็นเมืองที่อยู่ทางตอนเหนือของอัฟกานิสถาน) และได้รับคำแนะนำให้เดินทางไปต่อยังเมืองบาคห์ (Balkh ในอดีตเป็นเมืองที่มีความสำคัญมากแต่ถูกทำลายลง และกลายเป็นเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งในอัฟกานิสถาน) เพื่อไปเยี่ยมชมพุทธสถานและพระสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้าที่อยู่ในเมืองนั้น และท่านก็ได้พบกับพระสงฆ์จำนวนมาก และได้ทำการศึกษาพระคัมภีร์ที่มีอยู่ที่นี่และรวบรวมคัมภีร์สำคัญไว้มากมายที่เวลาต่อมาท่านได้แปลไปเป็นภาษาจีน

ท่านเดินทางผ่านเมืองบามยาน (Bamyan ปัจจุบันอยู่ในอัฟกานิสถาน) ตลอดทางท่านได้พบปะกับเหล่าภิกษุสงฆ์ในพระพุทธศาสนา ได้แลกเปลี่ยนความรู้ โต้วาที และได้เยี่ยมชมวัดวาอารามของดินแดนแห่งนั้น แสดงให้เห็นว่าศาสนาพุทธมีความรุ่งเรือง และได้ขยายตัวมีผู้นับมือเป็นจำนวนมากในดินแดนที่เป็นประเทศอัฟกานิสถานในอดีต

คณะของพระภิกษุเสวียนจั้งเดินทางไปถึงเมืองจาลาลาบัด (Jalalabad) และลาห์มาน (Laghman) ซึ่งทั้งสองเมืองอยู่ในเขตของประเทศอัฟกานิสถานในปัจจุบัน และการเดินทางมาถึงเมืองลาห์มานนั้นพระภิกษุเสวียนจั้งถือว่าท่านได้เดินทางมาถึงอินเดียแล้ว

พระถังซัมจั๋ง เดินทางมาถึงนาลันทา พ.ศ. ๑๓๐๐ (ค.ศ. ๗๕๗) ได้บันทึกไว้ว่า พระเจ้าหรรษวรรธนะ แห่งราชวงศ์คุปตะ พ.ศ. ๑๑๔๙–๑๑๙๑ (ค.ศ. ๖๐๖–๖๔๘) ทรงให้ความอุปถัมภ์อย่างแข็งแรง โดยทรงสร้างกุฏิเป็นโลหะทั้งหลัง ถวายราชทรัพย์ที่ได้จากภาษีหมู่บ้าน ๑๐๐ หมู่ ให้แก่มหาวิทยาลัยทั้งหมด และทรงกำหนดให้ชาวบ้าน ๒๐๐ ครัวเรือน ในหมู่บ้าน คอยดูแลจัดหาข้าวสาร นมเนย ถวายพระภิกษุในมหาวิทยาลัยไม่ให้บกพร่อง

พระเสวียนจั้งใช้เวลาศึกษาพระไตรปิฎกที่มหาวิทยาลัยนาลันทา เป็นเวลา 6 ปีก่อนออกเดินทางไปทั่วประเทศอินเดียเพื่อเปิดโลกทัศน์ให้กับตนเอง ก่อนจะออกเดินทางกลับประเทศจีนพร้อมกับพระไตรปิฎกที่คัดลอกมาจากต้นฉบับในปี พ.ศ.1186

ในเส้นทางขากลับจากอินเดีย พระเสวียนจั้งใช้เวลาเดินทางน้อยกว่าขาไปครึ่งหนึ่ง คือ ใช้เวลา 2 ปี โดยกลับถึงนครฉางอานเมื่อ ปี พ.ศ.1188 พร้อมกับอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุ 150 องค์ พระไตรปิฎกจำนวน 257 เล่มสมุด บรรทุกด้วยม้าจำนวน 20 ตัว รวมระยะเวลาที่ท่านจากบ้านไปอัญเชิญพระไตรปิฎกที่อินเดียนานถึง 19 ปี รวมระยะการเดินทางกว่า 50,000 ลี้

“ระหว่างเส้นทางของการเดินทางกลับของพระเสวียนจั้ง ในบางช่วงท่านอาศัยเดินทางกับคณะพ่อค้าที่กำลังเดินทางมาค้าขายที่ฉางอาน แต่ก็โชคไม่ดีนักที่ คณะรวม 24 คนถูกโจรปล้นฆ่าเอาสินค้าไปไม่น้อย โดย สุดท้ายเมื่อมาถึงเมืองฉางอาน จากจำนวน 24 คน ต้องเสียชีวิตไปเสีย สองในสาม เหลือรอดมาได้เพียง 8 คน โดย พระเสวียนจั้งต้องขอร้องให้โจรละเว้นตัวท่านกับพระไตรปิฎกที่อุตสาหะไปนำมาจากอินเดีย”

“เมื่อกลับมาถึงเมืองจีน การเผยแพร่ศาสนาพุทธของ พระเสวียนจั้งก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เนื่องจากในราชสำนักขณะนั้นฮ่องเต้ยังคงยึดถือลัทธิและคำสอนของขงจื๊อเป็นหลัก โดย กว่าที่จะกล่อมองค์ฮ่องเต้ให้หันมานับถือศาสนาพุทธได้นั้น พระเสวียนจั้งก็ต้องใช้เวลากว่า 20 ปี ตั้งแต่ ฮ่องเต้ถังไท่จง เรื่อยมาจนถึงพระราชโอรส ฮ่องเต้ถังเกาจง”

(ในยุคของถังเกาจงผู้ที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการบำรุงพระพุทธศาสนาคือพระนางบูเช็กเทียน  เพราะพระนางเคยบวชเป็นแม่ชี เป็นผู้แสวงหาความรู้ อ่านเขียนได้เหมือนผู้ชาย  ทำให้พระนางเลื่อมใสในพุทธศาสนามาก เมื่อทรงมีอำนาจขึ้นจนเป็นจักพรรดินีของจีนจึงทุ่มเททุกอย่างเพื่อพุทธศาสนา จนถึงกับให้ช่างแกะสลักภูเขาหินเป็นถ้ำและพระพุทธรูปที่มีพระพักตรเหมือนพระนาง และพุทธศาสนาก็กลายเป็นศาสนาประจำชาติของจีนในยุคนี้นี่เอง  ซึ่งเรื่องนี้ทำให้ศาสนิกของขงจื้อซึ่งเป็นผู้ชายและผู้คงแก่เรียนจำนวนมากไม่พอใจ การบันทึกประวัติของพระนางบูเช็กเทียนจึงออกมาทางเลวร้าย  เป็นคนโหดร้าย กิเลสหนาตัณหาจัด เลี้ยงชายหนุ่มไว้บำเรอกาม เป็นต้น  ซึ่งก็เป็นธรรมดาของโลก เมื่อถือว่าเป็นศัตรูกันก็ย่อมต้องทำลายกัน เหมือนทักษิณและยิ่งลักษณ์ถูกพวกสลิ่มและ ปชป.เขียนด่าว่าอยู่ทุกวี่วัน  เหมือนคสช.ก็ถูกฝ่ายเสื้อแดงเขียนด่าอยู่ทุกวี่วัน  ไม่ว่ายุคไหนก็เป็นเช่นนี้  แต่ในประวัติศาสตร์จีนได้ระบุไว้ว่ายุคพระนางบูเช็กเทียนบริหารประเทศนี่เองประเทศจีนและประชาชนมีความเจริญรุ่งเรือง อยู่กันอย่างมีความสุข ยกเว้นพวกเสนาบดีที่หาทางโค่นอำนาจพระนางเท่านั้นที่ถูกกำจัด ก็ถือเป็นเรื่องปกติของการแก่งแย่งอำนาจ  ถ้าพระนางไม่เข้มแข็งจะปกครองพวกบุรุษผู้ร้ายกาจได้อย่างไร)

ในเวลาต่อมาด้วยการอุทิศตนของ พระเสวียนจั้ง ท่านได้แปลพระไตรปิฎกฉบับดั้งเดิมให้เป็นภาษาจีน จำนวนมากถึง 75 เล่มสมุด 1,335 ม้วน ซึ่งในปัจจุบัน พระไตรปิฎกฉบับแปลโดย พระเสวียนจั้ง ดังกล่าวก็ยังคงใช้กันอย่างแพร่หลายในวงพุทธศาสนาของประเทศจีน

นอกจากพระไตรปิฎกฉบับแปลเป็นภาษาจีน ที่พระเสวียนจั้งได้ทิ้งไว้เป็นมรดกอันล้ำค่าสำหรับชาวจีนและชาวเอเชียตะวันออกแล้ว ท่านยังได้ทิ้ง ‘บันทึกดินแดนตะวันตกในสมัยถัง (大唐西域记)’ บันทึกประวัติศาสตร์อันมีค่ามหาศาลไว้เป็นมรดกทาง วัฒนธรรม สำหรับชาวโลกรุ่นหลังอีกด้วย

โดย https/somdejwangna blogspot.com

10


เรารู้สึกว่า เราไม่ได้เขียน สิ่งที่งดงาม ใด ๆ บ่อยครั้ง เรามักจะเผลอพลั้ง เขียนความเอ๋อ โง่ บ้า ปัญญาอ่อน ขยะ ลงไป ถ้ามันพอจะมีค่า เกิดแรงสั่นสะเทือน หรือ เขย่าตัวตนภายใน ของผู้ใด จนเกิด อาการ แว้บ ๆ  แห่งปัญญา เราก็ขออนุโมทนา ดีใจด้วย .....ธรรมชาติของลม ธรรมชาติของเรา มันก็พัด ของมันไป สุดแต่ใจคนอ่าน จะเห็น หรือไม่เห็น เหมือนหรือต่าง นานาจิตตัง ใจใครใจมัน แต่นี่มัน ใจฉัน นะจ๊ะ ๆๆๆๆ ......

อ๋อ เรียกว่า การไหล แบบ ดนตรี ฟัง ๆ สัมผัส ไป ความหมายจะมาเอง บางทีก็รู้สึกดี แต่ไม่มีความหมาย แบบว่า คลื่นพลังมันแบบนั้น




หน้า: [1] 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 ... 655

+- ธาราธรรม สายธารแห่งธรรมะ (เว็บไซต์ส่งเสริมธรรมะส่งเสริมความดี)

พลังจิต | สุขใจ | ธรรมะวัดเกาะวาลุกาลาม | อกาลิโกโฮม | ลานธรรมเสวนา | Dhamma Media Channel |ศูนย์พิทักษ์พระพุทธศาสนาแห่งประเทศไทย | หลวงตามหาบัว | ธรรมจักร | mindcyber | แปดหมื่นสี่พัน.org | กัลยาณมิตร | มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย | มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย | ประตูสู่ธรรม | บ้านธัมมะ | เว็บพระรัตนตรัย | คนดี | วัดป่ากรรมฐาน | คนเมืองบัว | พุทธาวุธ | หลวงพ่อ | พุทธภูมิ |ธรรมดี | ศาสนาที่พันทิพย์ | พระไทยเน็ต | ซีดีธรรมะ | วัดโพธิ์ | ธรรมสวนะ | ปฏิจจสมุปบาท | กุศล | หลวงปู่มั่น | dhamma.net | ดังตฤณ | dhamma4ever.com | ลานธรรมบัณฑิต | ฟังธรรม.com | ธรรมะไทย | บัวพ้นน้ำ |

Powered by Tairomdham