ผู้เขียน หัวข้อ: ลูกรัก... การต่อสู้  (อ่าน 525 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ฐิตา

  • ทีมงานดอกแก้วกลิ่นธรรม
  • ต้นสักทองเรืองรองฤทธิ์
  • *
  • แสงธรรมนำใจแสงธรรมนำใจ
  • กระทู้: 7455
  • กิจกรรม:
    0%
  • Country: th
  • พลังกัลยาณมิตร 2227
  • Awards ผู้เข้าใจธรรมชาติสรรพสิ่งสรรพชีวิต ผู้มีหัวใจอ่อนละไมดั่งเสียงดนตรีธรรม ผู้ที่หัวใจเขียนไว้ซึ่งธรรมะอันเป็นอกาลิโก ผู้อุทิศตนเพื่อเผยแพร่ธรรมะดั่งเข็มทิศนำธรรม ผู้ร้อยเรียงอักษรวาจาได้ไพเราะเสนาะธรรม ผู้ทรงความรู้ในหลักธรรมอย่างถ่องแท้ ผู้ส่งเสริมพระพุทธศาสนาด้วยจิตตั้งมั่น เชิดชูผู้โพสกระทู้ธรรมะ
  • OS:
  • Windows 7/Server 2008 R2 Windows 7/Server 2008 R2
  • Browser:
  • Chrome 43.0.2357.124 Chrome 43.0.2357.124
    • ดูรายละเอียด
    • Awards
ลูกรัก... การต่อสู้
« เมื่อ: มิถุนายน 19, 2015, 06:12:57 AM »


สูงสุดคืน สู่สาม้ญ พี่น้องเอ๋ย
มีเฉลย มานาน ทุกเสียงขาน
ทุกทุกกาล ทุกทุกวัน ทุกลมปราณ
ทุกกล่าวขาน ทุกสืบสาน งานศพไง

งานวันเกิด วันแก่เจ็บ แล้ววันตาย
มาแล้ววาย ไม่มีสาย หรือไฉน
หนีไม่พ้น หลบไม่ทัน ผันอย่างไร
จะหัวใส ฉลาดล้ำ ไม่พ้นเลย

มัวเมาสุข จมทุกข์ อยู่กันพร่ำ
เมากันฉ่ำ ข่มกลั้น หลงกันเฉย
ไม่รู้ว่า มีทางออก จากหลงเลย
ใครไม่เคย ได้ยินแล้ว อย่ามัวเพลิน

เร่งภาวนา เกิดแก่เจ็บ นั้นทุกข์หนอ
ไม่เคยพอ กับทุกสิ่ง มัวสรรเสริญ
จนยึดมั่น ถือมั่น เหนียวแน่นเกิน
ไม่รู้เพลิน เพราะหลงนั้น บังบอดใจ

หลงกันมา แสนนานนัก ถลำปลัก
อีกสำลัก กิเลส เพลินยากใส
จุดเพลิงเผา ใจเมามัน พร่ำพรอดไป
ไม่สนใจ กอดรัด อย่างงมงาย

หากตาใส จากใจบอด มอดกิเลส
เพราะเห็นเปรต นรก อสุร งกาย
ทั้งนรก อบายสี่ อย่าได้หมาย
ไม่ลงปลาย ถ้าคิดเป็น เห็นแสงธรรม

คัดลอกจากพอเพียง มาร์ค

ลูกรัก.............การต่อสู้
นานอยู่เหมือนกันนะลูกที่เราไม่ได้คุยกันผ่านโซเชี่ยลเน็ทเวิร์คเลย ก็ด้วยปัญหาเดิมๆของพ่อคือการเจ็บป่วยที่เริ่มจะเรื้อรังตามอายุและการใช้งานร่างกายที่มากเกินไปในช่วงที่ผ่านๆมา
แม้กระทั่งจะเขียนจดหมายออนไลน์ให้ลูกสักฉบับยังค่อนข้างยากลำบากต้องแบ่งเป็นทีละย่อหน้า นี่แหละสังขารหรือร่างกายที่มีแต่วันทรุดลงไปเรื่อยๆ และต้องให้เราต้องเผชิญโจทย์หรืออุปสรรคของชีวิตเพิ่มขึ้นเป็นธรรมดา
แต่....ความรักที่พ่อมีต่อลูกๆและแม่ก็ไม่มีวันที่จะลดลงไปได้เลยจนกว่าพ่อจะตาปิดสนิท
ครอบครัวของเรากืได้ผ่านอะไรๆมามากมายหลายครั้ง ไม่ว่าจะเป็นปัญหาทางการเงิน ปัญหาสุขภาพที่เล่นงานจนเอาตัวแทบไม่รอด

แต่ด้วยบุญกุศลที่เราได้ทำร่วมกันทำมา ดังที่คุณหมอหลายคนท่านว่า พวกเราจึงผ่านนาทีวิกฤตมาได้ทุกครั้ง รวมทั้งเรื่องราวของปู่และย่าของลูกจนท่านจากไปอย่างมีความสุขและสมศักดิ์ศรี กล้าหาญ อดทนและทนทาน ย่าของลูกท่านสู้จนร่างกายหมดสภาพจากไปอย่างงดงามอย่างรู้ตัวและมีสติเต็มร้อย
ตอนย่าจากไปด้วยวัยแปดสิบหกปี ที่สภาพข้างนอกยังดูแข็งแรงอย่างสงบ แต่ระบบของร่างกายของย่าล่มลงล้มเหลวไปหมดทุกระบบ มันเป็นการจากไปอย่างสวยงามที่สุดที่พ่อเคยเห็นมาในชีวิตจนลับสายตาของพ่อ พวกเรามีบุญนะที่มีย่าและแม่ที่เป็นบุคคลเช่นนี้

การจากไปของย่าทิ้งความรักให้พวกเราเต็มเปี่ยม แม้กระทั่งเงินเก็บที่พ่อให้ย่าท่านก็เหลือเก็บให้ตอนย่าจากไป พ่อและแม่เองก็นึกไม่ถึงว่าย่าจะทำเช่นนี้ ความรักแท้ที่ท่วมท้นไงลูกทั้งๆที่เราไม่จำเป็นต้องใช้เงินก้อนนี้เลย พ่อถึงบอกว่าย่ารักพวกเราสุดหัวใจ ท่านจึงอยู่ในใจของพวกเราตลอดเวลา พ่อเชื่อว่าทุกวันนี้ลูกเองก็ยังจำวันที่ย่าจากไปได้อย่างไม่มีวันลืมรวมทั้งหัวใจของย่าด้วยนะลูก
ย่าที่แสนอบอุ่น อ่อนโยน ใจดี กล้าหาญ สู้ไม่ถอย มีหลักการในการดำเนินชีวิตอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะมีหลักจัดการที่ดี
ทั้งๆย่าไม่ได้จบการศีกษาหรือเรียนหนังสือที่ไหนๆเลยแต่บริหารครอบครัวและงานในครอบครัวอย่างรอบรู้ แต่พ่อรู้อยู่อย่างหนึ่งว่าย่าได้เรียนรู้จากโรงเรียนชีวิตได้ถึงแก่นอย่างแท้จริง แม้กระทั่งการอาราธนาศีลที่ย่าเรียนรู้จากหลวงตาช้วนที่วัดแค นางเลิ้งของเรา

รางวัลสูงสุดที่ย่ามอบให้พวกเราก็คือคำพูดของย่าที่ว่า"อยู่กับพวกเราแล้วมีความสุขทึ่สุด" พ่อจำอยู่ในใจมาชั่วชีวิตจนนาทีนี้เลยนะลูก
จากที่พ่อไม่เคยคิดเลยว่าจะดูแลย่าท่านได้เหมือนที่ลุงดนูที่มีกำลังมากกว่าดูแล แต่ลุงดนูได้จากไปก่อนเวลาอันควร จนพวกเราได้รางวัลจากย่าด้วยคำพูดเช่นนั้น
ย่าของลูกเป็นผู้งามพร้อมในทุกบทบาท เช่นแม่ผู้รักลูกสุดหัวใจ ย่าที่รักหลานสุดอ้อมกอด ที่พ่อไม่เคยลืมในทุกฉากที่ผ่านมาเลย
แม้เหตุการณ์จะผ่านมากว่าสิบสามปีแล้วก็ตาม พ่อยังจำท่านั่ง ท่ากินข้าว หน้าตายิ้มแย้มของย่า และกลิ่นไอของท่านยังติดจมูกของพ่อมาจนกระทั่งเดี๋ยวนี้

ผู้หญิงที่เกิดมาสู้ให้ลูก สู้กับโลกอย่างไม่ย่อท้อ สง่างามและยอมรับความจริงในธาตุขันธ์อย่างมิเกรงกลัวอะไรเลย
จำไว้นะลูก................การต่อสู้ของย่าที่มาจากเมืองจีนเสื่อผืนหมอนใบ ที่ยังเป็นตันแบบให้พ่อจนถึงนาทีนี้
และสิ่งที่พ่ออดที่จะพูดไม่ได้เลยว่า ย่าของลูกไม่เคยบ่นเรื่องของตัวเองให้พ่อฟังสักเรื่องหนึ่ง แม้กระทั่งความเจ็บปวดจนวินาทีสุดท้ายที่ย่าจากไป ท่านเป็นพระอรหันต์ของพ่อจริงๆ ย่าคิดถึงแต่เรื่องของลูกๆจนแทบไม่เคยคิดถึงเรื่องตัวเองเลย
เช้าวันนี้พวกเรามีสิ่งที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นหลังจากที่ลูกออกไปทำงานแล้ว แม่ตามหาพ่อทางโทรศัพท์และมือถือและมาเจอหน้าพ่อที่ห้องนอน ทั้งๆแม่ควรจะออกไปทำงาน แต่แม่บอกว่าเป็นลมล้มลงห้วฟาดพื้น
พ่อคิดถึงทุกคนที่จะนำไปสู่หมอที่จะร้กษาแม่ได้ในขณะนั้น จนลูกโทรมาเมื่อได้ข่าวจากแม่ และแนะนำให้พ่อพาแม่ไปหาหมอที่โรงพยาบาลที่ลูกทำงานอยู่ ซี่งเป็นโรงพยาบาลของรัฐ

แต่พ่อใคร่ครวญอีกครั้งว่า น่าเป็นห่วง น่าจะหาหมอชำนาญการที่ใกล้และเร็วที่สุด แม้จะดูอาการของแม่จะดีขึ้นแต่ก็ยังไม่น่าไว้วางใจ เพราะแม่ก็แก่แล้วและมีจุดอ่อนในหลายๆด้านรวมทั้งกระดูกบาง ควรจะหมอตรวจให้ละเอียดกับหมอที่ไว้ใจได้
พ่อจึงเลือกโรงพยาบาลวิชัยยุทธ ที่พ่อเคยรอดตายมาได้เพราะคุณหมอสุวรรณี จิตภ้กดีบดินทร์ พ่อนึกถึงท่านเป็นคนแรก จึงพาแม่ตรงดิ่งออกไป และระหว่างทางก็ประสานงานกับทางพยาบาลทำนัดหมอให้ด้วย เพราะเห็นอาการของแม่ยังไม่ต้องเข้าฉุกเฉิน และโชคดีที่ไดัพบคุณหมอ
ไม่ได้เจอคุณหมอมานานหลายปีด้วยเหตุผลนานาประการทั้งที่ไปหาท่านยามพ่อและแม่เจ็บป่วยหลายๆครั้ง คุณหมอยังคงสมาร์ทเฉียบแหลมอยู่เสมอ แม้จะดุเหมือนเดิมก็ตาม

แต่พ่อก็ยังศรัทธาท่านอย่างสุดห้วใจ เพราะท่านเป็นหมอที่แท้จริง ห่วงใยคนไข้จนรู้สึกได้ตลอดเวลา ภายหล้งที่คุณหมอได้ตรวจแม่อย่างละเอียดแล้ว และเห็นว่าอาการวูบของแม่ต้องให้หมอที่เชี่ยวชาญด้านห้วใจตรวจอีกครั้งหนี่งก่อน เพื่อหาสาเหตุที่แท้จริง และท่านก็กำชับว่าจะหาหมอที่เก่งที่สุดดูแลแม่ต่อไป
อีกทั้งคุณหมอยังตรวจพ่อและให้คำแนะนำดีๆที่พ่อติดค้างในใจมานานหลายเดือนในหลายประเด็นทั้งหมดกับปัญหาสุขภาพ แม้จะใช้คำถามที่ไม่ได้ชัดเจนนัก เพื่อที่จะดูแลตนเองอย่างไรต่อไป ทุกคำถามที่ค้างคาใจของพ่อ คุณหมอตอบมาทั้งหมดแล้ว
แต่สิ่งที่ดีที่สุดในวันนี้ที่พ่อรู้สีกก็คือพ่อได้เจอลูกในเวลาที่ควรจะเจอ เพราะลูกลางานมารับพ่อและแม่ไปโรงพยาบาล เพื่อร่วมต่อสู้กับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันและเกิดขึ้นร่วมก้น แล้วลูกเองก็จะไม่ว้นลืมสิ่งดีๆที่ลูกได้ทำไปในว้นนี้ไปชั่วชีวิตของลูกเลย พ่อเชื่อเช่นนี้

เหมือนพ่อที่เคยพาย่าไปโรงพยาบาลก่อนที่ห้วใจของย่าจะวาย จนย่าผ่านพ้นเวลานั้นมาและอยู่อย่างมีความสุขร่วมกับพวกเรามานานกว่าสิบสามปี
ลูกยังคงเป็นบุคคลที่พึ่งได้ กตัญญูเป็นกัลยาณมิตรของพ่อและแม่ พ่อขอขอบใจมาณ.ตรงนี้อีกครั้ง ซึ่งวันนี้พ่อยังคงต้องพาแม่ไปเช็คหัวใจตามหมอนัด และลูกก็ไปทำงานสำคัญของลูกไปช่วยดูแลสุขภาพของคนป่วยอื่นที่โรงพยาบาล แต่สิ่งที่พ่อชื่นใจในคำพูดของลูกที่สุดอีกครั้งก็คือ"เจอกันที่โรงพยาบาลวิชัยยุทธตอนแม่เจอหมอเพื่อสรุปอาการของแม่" ลูกช่างเป็นสิ่งสวยงามของพ่อและแม่จริงๆนะลูก แม้ลูกจะไม่ได้มาในวันนี้เพราะติดงานสำคัญก็ตาม
                            รักลูกตลอดเวลา
                                    พ่อ

การต่อสู้ของชีวิตนั้นเป็นเรื่องทุกคนต้องทำเพ่อเอาชีวิตรอดในโลก เพียงแต่ว่าจะมีใครรู้ตัวทั่วพร้อมกับวิชา ตัณหา อุปทานและกรรมหรือเปล่า ต้องตั้งสติแน่น ขอบคุณและขออนุโมทนากับคุณพ่อ ขอให้แข็งแรงได้ใช้ขันธ์เจริญธรรมจนถึงที่สุดทั้งครอบครัวนะครับ สาธุ
                                   แทนสะมะชัยโย

หมายเหตุแก่นธรรมวันนี้
ผู้เขียนและคณะเป็นผู้เขลาทางปัญญา หากมีข้อผิดพลาดบกพร่อง ขอน้อมรับทุกประการ บุญกุศลที่เกิดจากบทความนี้ขอน้อมถวายแด่หลวงปู่ หลวงตา หลวงพ่อ ครูบาอาจารย์ และอุทิศให้แก่บรรพบุรุษ อันมีพ่อแม่ปู่ย่าตายายเป็นปฐม เจ้ากรรมนายเวร สรรพสัตว์ทั้งหลายในสากลโลกนี้ รวมทั้งท่านผู้อ่านทุกท่าน ขอให้เจริญในธรรมยิ่งๆขึ้นไป

Thammasatu ธรรมะสาธุ เวบดีดีมีธรรมะ »
ห้องธรรมมะ » ธรรมะกับชีวิต »
พอเพียง มาก 12 พฤษภาคม 2015
>>> F/B ธรรมรักษา
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: พฤษภาคม 01, 2016, 12:08:54 PM โดย ฐิตา, เหตุผล: jpg. »


~กัลยาณมิตรผู้ร่วมอนุโมทนาหรือขอบคุณ~


ออฟไลน์ ฐิตา

  • ทีมงานดอกแก้วกลิ่นธรรม
  • ต้นสักทองเรืองรองฤทธิ์
  • *
  • แสงธรรมนำใจแสงธรรมนำใจ
  • กระทู้: 7455
  • กิจกรรม:
    0%
  • Country: th
  • พลังกัลยาณมิตร 2227
  • Awards ผู้เข้าใจธรรมชาติสรรพสิ่งสรรพชีวิต ผู้มีหัวใจอ่อนละไมดั่งเสียงดนตรีธรรม ผู้ที่หัวใจเขียนไว้ซึ่งธรรมะอันเป็นอกาลิโก ผู้อุทิศตนเพื่อเผยแพร่ธรรมะดั่งเข็มทิศนำธรรม ผู้ร้อยเรียงอักษรวาจาได้ไพเราะเสนาะธรรม ผู้ทรงความรู้ในหลักธรรมอย่างถ่องแท้ ผู้ส่งเสริมพระพุทธศาสนาด้วยจิตตั้งมั่น เชิดชูผู้โพสกระทู้ธรรมะ
  • OS:
  • Windows NT 6.3 Windows NT 6.3
  • Browser:
  • Chrome 31.0.1650.59 Chrome 31.0.1650.59
    • ดูรายละเอียด
    • Awards
Re: 304 ลูกรัก... เรื่องเก่า
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: พฤษภาคม 01, 2016, 11:59:58 AM »

ลุงใหญ่เป็นผู้เสียสละลาออกจากโรงเรียนทั้งที่เรียนเก่ง มาช่วยปู่ทำงานเพื่อให้น้องๆได้เรียนหนังสือจนจบการศึกษาดีๆกันหลายคน มีหน้าที่การงานเกินกว่าคนทั่วไปมาก อันนั้นเป็นสิ่งที่พ่อไม่เคยลืมและลืมไม่ได้ และสิ่งที่พ่อไม่เคยมีวันลืมเลยคือวันที่ลุงใหญ่อุ้มปู่ลงจากรถที่ยิ้มอย่างมีความสุข แล้วมาตายจากพวกเราไปที่บ้าน ในคืนวันนั้นที่กลับมาจากโรงพยาบาล

จนกระทั่งช่วงสุดท้ายในชีวิตของย่า ลุงใหญ่ก็เป็นคนอุ้มย่าไปส่งโรงพยาบาล แล้วย่าก็ตายจากไปหลังจากนั้นไม่กี่วันด้วยโรคชรา
แล้วจะให้พ่อลืมหรือทอดทิ้งลุงใหญ่ได้อย่างไรละลูก
ในวันที่10 เดือนเมษายนนี้ ก็จะครบรอบวันตายของย่าเป็นปีที่ 14 แล้ว

แม้ร่างกายของย่าจะดับสูญ แต่ย่าไม่เคยตายจากใจของพ่อเลยสักวัน เหมือนกับย่าอยู่กับพ่อตลอดเวลาทั้งความคิดเห็น และเลือดในตัวของพ่อล้วนมาจากย่าทั้งสิ้น พ่อเลยมีพลังของย่าเพื่อต่อสู้อะไรต่อมิอะไรจากเล็กไปหาใหญ่มาได้จนถึงทุกวันนี้ -พ่อ

ลูกรัก.......... เรื่องเก่า
พ่อเขียนจดหมายมาหาลูกนับว่านานมากแล้ว แต่พ่อยังไม่เคยเบื่อเลยที่จะเขียนต่อไป
เพราะมันเป็นหนทางแห่งยุคสมัยที่จะสื่อสารกับลูกของพ่อได้
แม้บางครั้งอาจจะมีการสื่อสารคลาดเคลื่อนกันไปบ้าง แต่พ่อเชื่อในความเป็นพ่อลูกกัน จะทำให้ลูกเข้าใจในที่สุด เหมือนลูกเขียนตะกอนความคิดของลูกให้พ่ออ่าน พ่อเข้าใจทั้งหมด แม้จะเป็นข้อความสั้นๆแต่พ่อเข้าใจดี ก็เพราะพ่อเป็นพ่อของลูกเต็มรูปแบบมานานหลายสิบปีแล้ว

จดหมายที่พ่อเขียนถึงลูกนี้ น้าอ้วนอ่านแล้วบอกว่าวนไปวนมาไม่น่าอ่าน แต่มีคนเป็นจำนวนมาก และมากกว่าหลายๆคนคิดกันมาก ยังตามอ่านกันอยู่ คุณลุงเคยประเมินไว้เมื่อหลายปีก่อนเป็นหลักแสนคน พ่อจึงเชื่อว่าสิ่งที่พ่อเขียนให้ลูกของพ่ออ่านและแพร่หลายให้คนอื่นได้อ่านด้วยนั้นมีประโยชน์
ปัจจุบันยังคงมีผู้อ่านที่อ่านออนเมล์มากที่สุดนอกจากทางเว็บธรรมะสาธุและเฟซบุ๊ค แต่ทุกวันนี้คุณลุงกับพ่อกลับไม่ค่อยได้ส่งให้ท่านทั้งหลายได้อ่านกันเพราะข้อจำกัดของคุณลุงและพ่อเองก็มีมากขึ้นทุกวัน

พ่อเองก็ไม่เคยคิดถึงจำนวนผู้อ่านเลยสักครั้งแต่เพราะพ่อคิดถึงประโยชน์ของคนอ่านต่างหากว่าได้อะไรบ้าง เหมือนกับเรื่องหลายเรื่องที่พ่อเล่าให้ลูกฟัง พ่อเชื่อว่าคงจะเป็นประโยชน์กับลูกไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวความเป็นมาของครอบครัว เรื่องราวของลูกที่ไม่เคยได้ยินและเรื่องของพ่อที่อาจจะเป็นอุทาหรณ์สอนใจให้ลูกได้ ขึ้นอยู่ว่ามองตรงมุมไหนเท่านั้นเอง
เหมือนที่พ่อเชื่อเสมอว่าถ้าหากลูกๆของทุกคนเขียนจดหมายถึงพ่อแม่ของตนเอง แม้จะมีจำนวนถึงสองร้อยหน้าต่อหนึ่งครั้ง มันก็ไม่มากมายอะไรเลยสำหรับพ่อแม่ที่จะอ่านเรื่องราวของลูก

คนเราตั้งแต่เกิดมาจะมีเรื่องสนทนาหรือเรื่องคุยกันไม่ต่างกันนักหรอกลูก ที่ต่างกันก็จะมีแต่รายละเอียดเท่านั้น
ตั้งแต่เรื่องในครอบครัว เรื่องที่โรงเรียน เรื่องกิน เรื่องเที่ยว เรื่องงาน เรื่องแฟน เรื่องลูกอวดใส่กัน แล้วก็เรื่องสุขภาพเพราะต่างคนต่างแก่ตัวลงกัน
บางคนถึงกับเอายาที่ใช้มาอวดอ้างสรรพคุณกันทั้งๆที่ไม่รู้ความจริงว่ายานั้นมีไว้ใช้เวลาจำเป็นจริงๆเท่านั้น และเรื่องที่ควรรู้ก็คือทำอย่างไรไม่ต้องกินยา นั่นแหละสำคัญ

จนมาถึงเรื่อง.......ตาย คนนั้นไปแล้วนะคนนี้ไปอีกแล้วนะ
เหมือนกับรับบัตรคิวไว้นะเป็นวัฎจักรที่หมุนเวียนตามวิบากกรรมหรือผลแห่งสิ่งที่ตนทำมาในอดีตหรืออดีตอันใกล้ มีเหตุมีปัจจัยกันทั้งนั้นเพียงแต่ยากที่จะจดจำกันได้

เพราะกรรมทั้งหลายที่ทำกันมานั้นมันเหมือนกับการเขียนหนังสือในแผ่นกระดาษขาว ทับซ้อนกันหลายๆครั้งจนไม่รู้ว่าตนเองเขียนอะไรลงหรือทำอะไรไปบ้างนั้นแหละ( พระราชนิพนธ์ของสมเด็จพระสังฆราชญาณสังวรฯ )
มีหลายๆท่านสอนให้อยู่กับปัจจุบันและการปล่อยวางจากความยึดติด แต่หลายๆท่านเองกลับไม่รู้ว่าตนเองก็ไม่ได้อยู่กับปัจจุบันและการยึดติดมากมาย

ความคิดเป็นสิ่งช่างปั้นเรื่องราวมากมายพระพุทธเจ้าจึงทรงยกความคิดว่าเป็นจักรพรรดิ์ เพราะทุกข์มาจากความคิดมากมาย บางคนอยู่ดีๆก็คิดให้เครียดก็มีไม่น้อย ฟังอะไรไม่แจ้งก็หงุดหงิดฉุนเฉียว ก็ไม่รู้จะเป็นเช่นนั้นไปทำไม
เรื่องราวในอดีตบางทีก็มีประโยชน์มากเพราะนำเอามาเป็นเครื่องเตือนใจสอนใจตนสอนใจคนได้

การที่ลูกหลายคนถูกเลี้ยงมาด้วยความรักมากเกินไป ก็ทำให้ลูกอ่อนแอ เหมือนคนรุ่นใหม่นี้ที่เรียกว่าเจนเนอเรชั่นวาย
หมอหลายคนไม่แปลกใจว่าเด็กๆรุ่นนี้ทำไมมีโรคร้ายหรือโรคประจำตัวเร็วไม่ว่าจะเป็นเบาหวานความดันหรือไต เพราะคนรุ่นใหม่กินอาหารรสจัด ปรุงแต่งมากตามใจปากตนเองเพราะติดนิสัยเอาแต่ใจตัวเองจากการถูกตามใจเอาใจจากพ่อแม่ของตนเอง
จึงไม่น่าแปลกที่อาหารทั่วไปสมัยนี้จึงเค็มจัดหวานจัดเปรี้ยวจัด คนที่กินรสชาดนี้มากๆก็เหมือนตายผ่อนส่งแบบรีบเร่งตามหาโรคร้าย

พ่อยกตัวอย่างส้มตำรสแซ่บนั้นอุดมด้วยพยาธิ์จากปู ปลาร้า อุดมด้วยสารพิษจากน้ำปลาผงชูรสปลอม น้ำตาลที่ใส่ไม่อั้น ผงชูรสที่ใส่ลงไปไม่ต่ำกว่าสองช้อนโต๊ะ แบบว่าใครดีใครอยู่ระหว่างคนตำส้มตำกับคนกิน
มันน่าจะเรียกว่าความบ้าจากการเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมทางการกินเช่นนี้ ขอให้อร่อยแซ่บเอาไว้ก่อนกินแหลก
น่าสงสารนะลูกพฤติกรรมขาดสติเช่นนี้แล้วก็ไปนั่งเฝ้าหมอที่โรงพยาบาลให้หมอรักษา

การไปห้ามคนกินหรือทักท้วงการกินเป็นของยากนะลูก ไม่งั้นคงไม่มีนิทานเรื่องกุก่องน้อยฆ่าแม่ ที่เห็นแม่เอาข้าวมาให้น้อยความจริงมันเยอะ ถึงกับมาตุฆาตหรือฆ่าแม่ตนเอง
ลูกๆที่พูดจากร้าวร้าวกับพ่อแม่ก็เช่นกัน ก่อกรรมหนักให้ตน ยังความไม่เจริญมาสู่ตนจนเป็นถึงกรรมหนัก ถ้าเขาและเธอเหล่านั้นมีสติพอ และนึกถึงคำพูดของพ่อแม่ที่อ่อนโยนเสมอ การดูแลลูกๆอย่างเต็มความสามารถ ก็คงจะทุเลากรรมกับพ่อแม่ไปได้ ไม่งั้นคงหาความเจริญไม่ได้เพราะมัวแต่กราบไหว้ผู้อื่นแต่ไม่เคยกราบไหว้พ่อแม่ของตนเองเลย มีแต่สร้างภาระให้ท่าน ช่างน่าสงสารเสียจริง

ชีวิตเป็นชื่อละครที่ทุกคนมีบทบาทของตนเองว่าจะเล่นบทไหนไปตามวัย เกิด แก่ เจ็บ ตาย ซึ่งบทบาทใหม่อยู่ที่เจ้าของละครจะเปลี่ยนแปลงมันหรือไม่หรือจะปล่อยไปตามบทเดิม
ทุกคนมีความสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงบทละครนั้นให้ดีขึ้นหรือทำให้ละครนั้นดีขึ้นจนกระทั่งจบลงหรือจบลงแบบสมบูรณ์ ขึ้นอยู่กับเจ้าของชีวิต

ดังเช่นย่าของลูกที่ท่านทำหน้าที่แห่งชีวิตได้อย่างสมบูรณ์แบบไม่ว่าจะฐานะไหนๆ ไม่ว่าจะป็นพี่ น้อง แม่ ย่าและตายไปอย่างมีสติหรือรู้ตัวดีในกฎของธรรมชาติ และใช้ชีวิตแบบพอเพียง กินอร่อยอยู่ดีในปริมาณที่พอดี
ใกล้ครบวันตายของย่าแล้วนะ มาทำบุญให้ปู่ย่าและบรรพบุรุษกันนะลูก พระคุ้มครองบุญรักษา
รักลูกตลอดเวลา -พ่อ
..
..
คนทุกคนหาเรื่องใส่ตัวกันทั้งนั้นที่เรียกว่ากรรมนั่นแหละ เลยทุกข์จะล่วงทุกข์ได้เพราะความเพียรชอบ ขออนุโมทนาและสาธุการครับ -แทนสะมะชัยโย
หมายเหตุแก่นธรรมวันนี้
ผู้เขียนและคณะเป็นผู้เขลาทางปัญญา หากมีข้อผิดพลาดบกพร่อง ขอน้อมรับทุกประการ บุญกุศลที่เกิดจากบทความนี้ขอน้อมถวายแด่หลวงปู่ หลวงตา หลวงพ่อ ครูบาอาจารย์ และอุทิศให้แก่บรรพบุรุษ อันมีพ่อแม่ปู่ย่าตายายเป็นปฐม เจ้ากรรมนายเวร สรรพสัตว์ทั้งหลายในสากลโลกนี้ รวมทั้งท่านผู้อ่านทุกท่าน ขอให้เจริญในธรรมยิ่งๆขึ้นไป

Thammasatu ธรรมะสาธุ เวบดีดีมีธรรมะ »
หมวดหมู่ทั่วไป »
ประสบการณ์ที่ผ่านมา »
ตามหาแก่นธรรม 304 ลูกรัก.......... เรื่องเก่า

พอเพียง มาก กับ พลัง เหนือโลก และคนอื่นๆ อีก 88 คน
24 มีนาคม 2016

~กัลยาณมิตรผู้ร่วมอนุโมทนาหรือขอบคุณ~


ออฟไลน์ ฐิตา

  • ทีมงานดอกแก้วกลิ่นธรรม
  • ต้นสักทองเรืองรองฤทธิ์
  • *
  • แสงธรรมนำใจแสงธรรมนำใจ
  • กระทู้: 7455
  • กิจกรรม:
    0%
  • Country: th
  • พลังกัลยาณมิตร 2227
  • Awards ผู้เข้าใจธรรมชาติสรรพสิ่งสรรพชีวิต ผู้มีหัวใจอ่อนละไมดั่งเสียงดนตรีธรรม ผู้ที่หัวใจเขียนไว้ซึ่งธรรมะอันเป็นอกาลิโก ผู้อุทิศตนเพื่อเผยแพร่ธรรมะดั่งเข็มทิศนำธรรม ผู้ร้อยเรียงอักษรวาจาได้ไพเราะเสนาะธรรม ผู้ทรงความรู้ในหลักธรรมอย่างถ่องแท้ ผู้ส่งเสริมพระพุทธศาสนาด้วยจิตตั้งมั่น เชิดชูผู้โพสกระทู้ธรรมะ
  • OS:
  • Windows NT 6.3 Windows NT 6.3
  • Browser:
  • Chrome 50.0.2661.102 Chrome 50.0.2661.102
    • ดูรายละเอียด
    • Awards
Re: ลูกรัก... เหตุผลกับลูกฯ
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: มิถุนายน 12, 2016, 09:31:42 AM »


เหตุผลในชีวิตที่แท้จริงนั้นนคือการใช้ขีวิตอย่างมีความคิดถูกต้องตามที่พระท่านเรียกว่าสัมมาทิฎฐิ ที่ใครๆก็รับรองว่า ใช่ มีประโยชน์ ยังความสุขมาให้ มันเป็นปรมัตถ์สัจจะ เหมือนน้ำร้อนจะเรียกว่าอย่างไร จะคิดอย่างไรก็..................ร้อน
เหตุผลไม่ใช่ความคิดแต่เพียงอย่างเดียว ไม่ใช่อารมณ์ โลภ โกรธ หลง
มันเป็นปฎิจจสมุปบาท คืออาศัยกันเกิดกันดับเป็นห่วงโซ่มีเหตุจึงมีผลไงล่ะโยม
อนาคาริก
http://www.nkgen.com/4.htm

ลูกรัก....เหตุผลกับลูกทั้งสี่
พักมาหลายวัน ปวดบ้างดีขึ้นบ้างจากกายบริหารแล้วก็มานึกมาคิดอะไรต่อมิอะไรย้อนหลังไปในอดีต
มีคนจำนวนมากหลายคนบอกพ่อว่าการคิดถึงอดีตไม่มีประโยชน์แต่สำหรับพ่อนั้นมันมีประโยชน์มาก
ในหลายๆเรื่องยกตัวอย่างที่ง่ายที่สุดสักเรื่องก็คือเอาอัลบั้มรูปในอดีตมาดูแล้วเห็นลูกทั้งสี่ยังเล็กๆซุกซน ยังต้องการความดูแลเอาใจใส่จากพ่อแม่

น้องพินกับพี่โบว์อยู่ห่างไกลเราไปหน่อยเพราะไปเรียนต่างจังหวัดแต่ก็ยังได้มาหากันตอนปิดเทอม ได้เรียนกับครูหลุยส์แบบลักจำไปบ้างในตอนที่น้องพินเรียนจบม.สามและใฝ่ฝันจะเป็นหมอทั้งๆที่ผลการเรียนตอนนี้นยังไม่ดีนัก อ่อนฟิสิกส์ เคมี
พ่อก็เลยให้ลูกกับพี่โบว์พาไปเรียนพิเศษ โดยให้เงินน้องไป สักครู่น้องก็กลับมาร้องให้แงๆ
พ่อถามแล้วรู้ว่าทำเงินค่าเรียนหายไป พ่อกอดน้องแล้วบอกไปว่าไม่เป็นไร แล้วให้เงินไปใหม่ จนน้องเรียนจนจบคอร์ส
พ่อถามน้องว่า"ดีไหม"น้องบอกว่า"ดีมาก" ผลของคำว่า"ดีมาก"ก็คือน้องพินเรียนจนจบหมอ
ทั้งที่ไม่ค่อยแข็งแรง วูบบ่อยๆเวลาเข้าเวร ไปทำงานใช้ทุนต่างจังหวัด จนดังคนไข้ติดแจ
ทุกวันนี้น้องพินเป็นหมอเต็มต้วดูแลคนไข้วันละสิบชั่วโมง ขายของออนไลน์ มีเวลาว่ายน้ำ เล่นโยคะ ฟิตเนสสทุกวันในวัย28 ปี ไม่พร่ำบ่น ไม่งอแงเข้าใจชีวิตดีเป็นผู้ใหญ่เกินต้วเพราะรับผิดชอบมากเหลือเกิน เข้มแข็งอดทน และใจดีมาก ผิดกับตอนเด็กๆคนละขั้วเลย ดูเหมือนว่าน้องพินเขาค้นพบตัวเองเจอแล้ว แต่พ่อก็ยังอดห่วงน้องพินไม่ได้

ส่วนพี่โบว์ก็ยังผาดโผนไปในหน้ามี่การงานเดิมๆที่พ่อพี่โบว์ว่ายังไม่ค่อยดีสักเท่าไร ยังขาดประสบการณ์ในชีวิตที่ควรจะมีอีกมากที่ต้องตัดสินใจ พ่อก็ยังคงห่วงพี่โบว์เหมือนกัน
สำหรับลูกที่ผาดโผนน้อยกว่าพี่โบว์และน้องพิน พ่อคิดว่าลูกก็คงจะค้นพบตัวเองเจอเร็วๆนี้ พ่อเองก็เห็นหลายๆส่วนในตัวลูกที่กำลังต่อจิ๊กซอว์ให้ตัวเองอยู่ อีกไม่นานนักหรอกลูกคงจะเข้าใจตนเข้าใจคน เข้าใจชีวิตและรู้หลักในการดำเนินชีวิตที่มีความสุขอย่างที่ลูกคาดหวัง
แม้จะเครียดกับงานประจำมากไปหน่อยหากเครียดกับงานน้อยลงลูกก็จะดีและเห็นอะไรๆมากขึ้นอย่างชัดเจน
อีกทั้งจะน่ารักขึ้นกว่านี้อีกมาก ทั้งๆที่ทุกวันนี้ก็น่ารักดีอยู่แล้ว พ่อชอบเห็นรอยยิ้มของลูกเสมอ
ส่วนลูกเยียร์นั้นเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ใจเย็นรู้อะไรเป็นอะไรขึ่นเยอะ พ่อว่าดีแล้วลูก เติบโตต่อไป
แต่พ่อก็ยังห่วงลูกและลูกเยียร๋เสมอ

ครอบครัวใหญ่ของเราในตอนนี้หากจะแยกกันตามฐานะเป็นส่วนๆตามครอบครัวเล็กๆแล้วจะเห็นว่ามีครอบครัวข้างที่ร่ำรวย ชั้นกลางลงล่างแบบครอบครัวของเรา แต่ไม่ติดขัดเรื่องเงินนักและอีกพวกหนึ่งก็จนเพราะไม่มีรายได้แบบครอบครัวของลุงใหญ่ ที่ลูกๆแยกตัวออกไปกันหมด จนเหลือลุงใหญ่แทบจะลำพังที่แก่และเจ็บป่วย
พ่อก็ได้แต่ช่วยลุงใหญ่ไปตามความจำเป็น และพ่อจะไม่วันปฏิเสธความรับผิดชอบต่อลุงใหญ่เลย เพราะลุงใหญ่เป็นคนดีและเสียสละมามาก เพียงแต่เจอวิบากกรรมเก่าหนักไปหน่อยหนึ่ง เลยลำบากตอนแก่มาก
พูดไปแล้วก็นึกถึงย่าที่พวกเราต้องดูแลในหลายๆเรื่อง ทั้งยาและอาหารซี่งเป็นเพียงเรื่องเล็กๆน้อยๆ เพราะย่าไม่มีภาระอื่นๆให้พวกเราต้องดูแลเลย นับว่าย่ามีวิบากกรรมใทางร่างกายน้อย

มีเพียงครั้งหนึ่งที่ย่าไหล่ติดต้องอาศัยกายภาพบำบัดช่วยนานนับเดือน โชคดีที่ได้อาเล็กพาย่าไปทำกายภาพทุกวันที่คลินิคหมอนที รักพลเมือง หลานหลวงจนย่าหายขาด แข็งแรง ทนทานมาก จนพ่อแทบจะไม่เชื่อเลยว่าย่าของลูกๆจะแข็งแรงเช่นนี้
ตอนนั้นตาของลูกบอกพ่อทุกครั้งที่เจอกันให้ดูแลย่าของลูกให้ดีๆให้เขามีความสุข อยากกินอะไรก็ให้กิน ซึ่งพวกเราก็ทำอยู่แล้วจนย่าตายจากไป
ทุกวันนี้ตากับยายมีลูกๆหลานๆดูแลกันอย่างใกล้ชิดดังที่ลูกๆได้เห็นมีความสุขในบั้นปลายดี นับว่าบุญเยอะมากและที่สำคัญตากับยาย
ไม่ต้องอาศัยไลน์ก้มหน้าหาความสุข เหมือนคนจำนวนมากในขณะนี้ใช้ไลน์ เฟซบุ๊คเป็นทางออกในการอยู่อย่างโดดเดี่ยว จะเพราะถูกทอดทิ้งหรือไม่มีใครอยากคุยด้วยเพราะรู้จักตัวจริงที่ไม่น่าคุยด้วยก็ตาม
   
จริงๆแล้วสังคมทางโซเชี่ยลก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำลายวิถีชีวิตของครอบครัวแบบเดิม ที่จะคุยกันอย่างอบอุ่นและต้องเจอหน้ากันหรือนั่งกินข้าวด้วยกัน
นอกเหนือไปจากอิทธิสภาพสังคมและเศรษฐกิจของกลุ่มทุนนิยมที่เร่งปั้นตัวเลขทางเศรษฐกิจอย่างเมามัน ประเทศไหนทุนนิยมครอบงำมากเท่าไร ความสุขของประชากรก็มักจะลดลงเท่านั้น จิตใจของประชากรก็แห้งแล้งต่อกันมากขึ้น เพราะมัวแต่ยึดแต่ผลประโยชน์ของตนเป็นหลัก ไม่ใช่ยึดความสุขทางใจที่ไม่ต้องใช้เงินเลยก็ได้เหมือนกับแต่ก่อน
จะเห็นอิทธิพลของกลุ่มทุนนิยมได้จากตัวเลขการเป็นหนี้ภาคครัวเรือนที่สูงมากกันไปทั้งโลก
จนพูดได้ว่าเกิดมาเพื่อเป็นหนี้หรือเป็นหนี้มาแต่เกิดแบบนี้ไปไหนมาไหนมีแต่คนรูดการ์ดยืมเงินในอนาคตมาใช้ก่อนแทบจะทั้งนั้นมันเป็นกรอบความคิดของกลุ่มทุนนิยมที่ย้อมใจให้คนส่วนใหญ่มุ่งมั่นแต่จะหาเงินจนกลายมาเป็นเหตุผลในการใช้ชีวิตไปแล้ว

กรอบชีวิตก็จะแคบเข้าๆจนในที่สุดผู้คนก็เป็น"ทาส"
ของกลุ่มทุนนิยมที่มีจำนวนไม่มากเลยที่เรียกว่า"รวยกระจุกจนกระจาย"นั่นแหละลูกเหตุผลในชีวิตที่แท้จริงนั้นนคือการใช้ขีวิตอย่างมีความคิดถูกต้องตามที่พระท่านเรียกว่าสัมมาทิฎฐิ ที่ใครๆก็รับรองว่า ใช่ มีประโยชน์ ยังความสุขมาให้
เหมือนเช่นที่ตายายที่มักจะสอนบ่อยๆว่ามีกินมีใช้ไม่ต้องร่ำรวย มีความสุขเล็กๆน้อยๆไปวันๆไม่ต้องมีบ้านหรูเลิศเลอที่แทบจะไม่มีโอกาสได้นอน เพราะมัวแต่หาเงินผ่อนกันก็ได้
ยิ่งเอาคำว่าเหตุผลมาใช่กับอารมณ์นั้นยิ่งไปคนละทางเลย โลภ โกรธ หลง มันจะเป็นเหตุผลได้อย่างไรเล่า ใช่ไหมล่ะลูก
โลกทุกวันนี้มันบิดเบือนซ่อนทับสับสนไปหมด แม้กระทั่งการบริหารเศรษฐกิจของประเทศขนาดใหญ่ ต่างก็แก้ปัญหากันแบบฉีกตำราเศรษฐศาสตร์กันหมด หรือจะเขียนตำราเล่มใหม่ก็ไม่รู้ มีปัญหาก็พิมพ์ธนบัตรออกมาใช้โดยไม่มีทองคำหรืออะไรหนุนหลัง แล้วก็เอาเงินนั้นไปหาประโยชน์ทั่วโลก จนโลกท่วมไปด้วยแบงค์กงเต๊ก สักวันผลก็จะตามเหตุนี้มา นั้นแหละเหตุผล
บุญรักษาพระคุ้มครองนะลูกๆ รักลูกๆตลอดเวลา  ...พ่อ

หมายเหตุ***
ขอขอบคุณบทความของนักปราชญ์ข้างถนน
เรื่องเศรษฐกิจแบบง่ายๆที่นำมาใช้ในบทความนี้

FBพอเพียง มาก ได้เพิ่มรูปภาพใหม่ 4 ภาพ — กับ Isara Tong และคนอื่นๆ อีก 90 คน
19 เมษายน 2016

 

+- ธาราธรรม สายธารแห่งธรรมะ (เว็บไซต์ส่งเสริมธรรมะส่งเสริมความดี)

พลังจิต | สุขใจ | ธรรมะวัดเกาะวาลุกาลาม | อกาลิโกโฮม | ลานธรรมเสวนา | Dhamma Media Channel |ศูนย์พิทักษ์พระพุทธศาสนาแห่งประเทศไทย | หลวงตามหาบัว | ธรรมจักร | mindcyber | แปดหมื่นสี่พัน.org | กัลยาณมิตร | มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย | มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย | ประตูสู่ธรรม | บ้านธัมมะ | เว็บพระรัตนตรัย | คนดี | วัดป่ากรรมฐาน | คนเมืองบัว | พุทธาวุธ | หลวงพ่อ | พุทธภูมิ |ธรรมดี | ศาสนาที่พันทิพย์ | พระไทยเน็ต | ซีดีธรรมะ | วัดโพธิ์ | ธรรมสวนะ | ปฏิจจสมุปบาท | กุศล | หลวงปู่มั่น | dhamma.net | ดังตฤณ | dhamma4ever.com | ลานธรรมบัณฑิต | ฟังธรรม.com | ธรรมะไทย | บัวพ้นน้ำ |

Powered by Tairomdham